Springtime Whispers

2012-01-29T01:18:00.000+03:30

آدم ناسپاسی نیستم، اما... غمگینم از بی معنی بودن تمام این لحظه هایی که میگذره، از اینکه دنیای به این بزرگی چرا برای من انقدر کوچیک ئه، چرا من اینهمه حس تنهایی میکنم و باز دلم میخواد همینطور تنهاتر بشم اصلا؛ بغض میکنم، از خواب بیدار میشم و با خودم میگم کاش شبیه فیلمها یه درویشی یه جا اتیش روشن کرده بود و من میرفتم، منو دخترم خطاب میکرد و بی اینکه چیزی بگم از عمق نگاهم غصه هایی که شاید نمیدونم کی و چطوری روی قلبم ته نشین شده رو میخوند، به خودمم میگفت اونهایی اش رو که نمیدونم...

"There’s a fire starting in my heart, reaching a fever pitch,it’s bringing me out the dark..."

2012-01-28T14:15:00.006+03:30

مثل دیوونه ها ;) ... گفتم آمار مربوط به اطلاعات آی تی و زیرساختهای مخابراتی ایران به تفکیک استانی رو پیدا میکنم ... (امروز، توو مرکز، یه آقایی که مسئول همین آمار بود، بهم یه عالمه اطلاعات داد) ... هووررا، دارم برنده میشم ;)

استتوس نوشت - نصیب غمگین ...

"مثلِ دعای خیر...مثلِ معجزه..."

2012-01-25T23:13:00.005+03:30

امروز، مامان تا دم ایستگاه اتوبوس مترو باهام اومد، مثل خیلی از وقتها که ازش میخوام ... آخی، انقدر دلم نرم شد، آخه بهم گفت به بابا داشته یه چی در مورد من میگفته، مثل همیشه شبیه آرزو، من دلم میخواد اما بگم شبیهِ دعا.

... نمیدونم؛ اینو میدونم اما که توو ایران، ایرانی که زیاد به قرآن و دین چنگ زده میشه تووش برای پیشبرد زندگی، یکی از آموزه های همین دینش -اصلا دین چی یه، از نظر اخلاقی هم بهش نگاه کنیم- درست نبودن احتکار هست ... متاسفم برای همه ی مردمی که در این آشفته بازار نیست شدنِ تصاعدی سکه و هر "چرتِ"* ارزی دیگه ای، خودشون رو به آب و آتیش میزنن و احتکار میکنن و نمیدون فردا روزی نمیتونن نون و سکه بخورن.

*"چرت"... اوهوم، این کلمه هایی که زیاد از یکی شنیدی، اصلا یه وقتهایی هم میگی به قول خودت: "چرت"... برای من خیلی دوست داشتنی یه به ارزش تمام دنیا؛ دنیا یه طرف، دوست داشتن ئه یه طرف؛ نمیدونم، شبیه اینکه کلمه ات که به لبم می آید، دلم میرود...

آکادمیک نوشت - دکتر سربازی ازم راجع به ژورنال پرسید... این ژورنال که ریویژن بخوره، خوشحال میشم،تموم شه این آکادمیک نوشت من که کامیک استریپ داره میشه برا خودش.

"...به شب میگم پیش ام بمونه، به باد میگم تا صبح بخونه، بخونه از دیار یاری که تووش منو تنها نذاری..."

2012-01-23T18:11:00.002+03:30

یه کمی تلخه که یه روز سرد، مثل امروز، بزرگترین دلخوشی آدم یه لحظه این باشه که وقتی رفته کتاب سالنامه ی آماری ایران رو بخره (برای این فاز سوم رایانش خوشحال ابری) و پیدا هم نکرده، سر راهش یه فروشگاه شیرین عسل ببینه و بره خرید کردن خوراکی؛ با حسِ "به جهنم اینکه همچین کتابی نبود" ، هوا هم سرد باشه، خیلی هم سرد باشه.

یه کمی حس خوبی نیست.... اوهوم، حس خوبتری بود اگه وطن جایی برای موندن داشت یا حتی بهونه ای که میشد دلت رو بهش بیاویزی و روو کاغذ یه عالمه دلیل برای نموندن رو تنها به دلیل ارزشمند تر بودن همون یه بهونه، خط بزنی... من روز به روز بی بهونه تر میشم برای موندن، روز به روز دلم سردتر میشه، انقدر انقدر انقدر به روی خودمم نمیارم که یهویی در جواب آخرین باری که مریم ازم میپرسه که واقعا برنامه ی زندگی ات چی هست، اشکام سرازیر میشه...

استتوس نوشت - عنوان از آهنگِ "اگه یه روزی"، همش ریپیت میشه.

"و خدا را صدا می‌زنم. آنقدر صدا می‌زنم که بگويی: جان دلم..."

2012-01-18T00:57:00.003+03:30

برای من این تسبیح سبز رنگ ام حرمت خاصی داره، راستش دلم هم نمیاد برای هر کسی باهاش اینهمه از ته دلم دعا کنم؛ اوهوم، یکی باید خیلی عزیز باشه که تمام شنبه توو مترو و تمام شب قبلش این تسبیح دستم باشه و براش دعا کنم، دعا کنم هر چی بهترینه براش اتفاق بیفته؛ به خودشم نشون دادمش همون روز...
"خدا روز اول، آقتاب را آفرید، روز دوم دریا، روز سوم صدا، روز چهارم رنگها، روز پنجم حیوانات، روز ششم انسان را ...روز هفتم... پس خداوند اندیشید که چه را نیافریده است؟... و خداوند تو را برای من آفرید"؛ اینو خیلی دوس دارم.

خوشحالی نوشت - پسر عمه ام دو تا پسر کوچولو داره که قابلیت تِرِین شدن بالایی هم دارن، مثلا زودی بهشون یاد دادم که همدیگه رو "وینگ من" صدا کنن، از این طرف یه بار من یکی شون رو وقتی بچه بوده، "جنتلمن" صدا زدم و یادش مونده و منو هم همینطور صدا میزنه الان و بهش میگم من میشم "جتنل وومن" مثلا... حالا سر سفره همش صدا میزنه "جنتل وومن" -و من با اینهمه که به هر کسی نمیگم جانم- بهش یکی دو بار جواب دادم که "جانم..."؛ اونم خندیده و خوشش اومده... تازه فهمیدم خوشش میاد "جانم" شنیدن رو و بهش میگم منو یاد نوشته ی عباس معروفی میندازی؛ هی صدا میزنی و کاری هم نداری.

"باران برای رهسپار شدن به دیداری و باد برای نوازشی..."

2012-01-12T00:54:00.003+03:30

"باد و باران را به خاطر میپسارم، باران را برای رهسپار شدن به دیداری و باد را برای نوازشی ..."
حس خوب نوشت - خدایا! "زندگی یعنی امید رو، تو به من نشون دادی، میرسه صبح سپید رو تو به من نشون دادی..."؛ امروز داشتم تو مترو فکر میکردم که عبارتِ `به دلت بد راه نده` رو چقدر دوست دارم، از اون جمله هایی هست که بیشتر، از خودم برای دلداری خودم شنیدم.

خوشحالی نوشت - امروز برای پلاک به شکل قلب که مری اینها از بلژیک اوردن سوغاتی بهم، یه بند بنفش خریدم و از همین غروب که انداختم، همش دارم نگاش میکنم، همش دلم قیلی ویلی میره، هم از قلبش، هم از بندش.
آکادمیک نوشت - امروز برای نوشتن یه شرح خدمات، انقدر که از اسناد بالادستی خوشم اومده، (همون مامان اسناد بالادستی;) که بودم) مصر شدم که یه بند بنویسم با عنوان "بررسی اسناد بالادستی :دی" ،دقیقا ":دی" اش هم میخوام بذارم، اصلا "همینه که هست" ;)

استتوس نوشت - یه آهنگی.. "دوسِت دارم با همه دردها و اشکهاش، تموم دنیا رو میدم، تو مال من باش!..." یعنی این مدل امر کردن "تو مال من باش" اش رو که اینهمه نو هست، دوس دارم؛ هر چند، نگاه قشنگتر بهش اینه که بگی "تو توو قلبم باش!" یا "من توو قلبت باشم؟ آیه؟ باشم؟"... من چه با اینهمه خواب، تحلیل هم میکنم برا خودم:)

"باور اگر نمی‌کنی، اين دست‌خطِ آشنای خداوند است"

2012-01-05T18:47:00.002+03:30

جمله ی دوست داشتنی نوشت از یه آهنگ - "نمی ترسی ببینی برای دیدن تو، یه روز از درد دلتنگی بمیرم... تو که باشی کنارم، میخوام دنیا نباشه..."

خوشحالی نوشت - مریم و حسین سه تا شال گُل گُلی سوغاتی آوردن بهم؛ اصلا من دلم میره از سبک این شالها، مثل اون شال پارسالی یه ... تنها قسمت یه کمی بد ماجرا اینه که مامی دستور داده که دیگه حق ندارم حالا حالاها دلم شال جدید بخواد و تازه این جمله ی مامان -باز از این به بعد-که نمیدونم چه معنی ای داره دقیقا: "مگه میخوای بار شال بگیری":D

*جمله ی عنوان رو دوس دارم همیشه.

"تو را به خدا بگذارید هر کسی هر چه دلش خواست لااقل در خواب ببیند ! بی انصافی می کنید به خدا !"

2012-01-02T18:38:00.002+03:30

...یه وقتهایی باید خوشحال باشی، خیلی، هستی ام؛ اما نمیدونی چرا یهویی غمگین میشی، میگن دل ادم که گرفته باشه از تماشای غروب لذت میبره، من از تماشای غروب لذت نمیبرم اما به قدر یه لبخند هم در دلم جایی نیست، در این حد گرفته ... امروز غروب، رو منظورمه.

نمیخوام، تقریبا خیلی از چیزایی که دارم رو نمیخوام، لااقل الان این حس رو دارم... گاهی حس میکنم و دوس داشتم هیچ وقت در این سرزمین (با اینکه اینهمه دوسش دارم) متولد نمیشدم، این بار هم اشتباه از خدا بوده، همون خدایی که همیشه با مهربونی جبران میکنه.
دلم میخواست کاری که انجام میدم واقعا کار باشه، سرکاری نباشه؛ میخوام برم به (به قول دکتر نظری:) "سلطون"، هد اون یکی فاز بگم، من اصلا اوکی ام برای فاز سوم ابر:(...
دلم میخواست سر ارشد و این ژورنال و اینها انقدر از هر چی ادامه تحصیل هست، بی حس نمیشدم؛ تازه امروز شنیدم که پیپر ان او سی اس ریجکت میشه:(
دلم میخواست... اوهوم دلم میخواست این تعریف که "شما جمله هاتون رو آدم خیلی تاثیر داره" رو با یه فرکانس دیگه ای هم میشنیدم، یه جا میخوندم دل هر ادمی از تمام طیف فرکانسی، فقط یه فرکانس هست که به دلشون میشینه که اگه سایلنت بود، باید شیفت بدی اش، که من بلد نیستم اینو...هرچند مهم به نظرم همون "فال نیک گرفتن" هست که من دلم ازش "قیلی ویلی" میره ;)

یکی از بچه های کلاسم، صبح بهم نوشته بود "بارون که میاد، منو یاد شما میندازه"... اوهوم، من امروز بی چتر، یه عالمه زیر بارون بودم، جزوه ی ای ام سی دکتر اسدی هم یه کم بارونی شد. اوهوم، در راستای همون ارزوی بالا، یه سرزمینی که هواش همیشه این مدلی یه، بارونی :D

خسته نباشم واقعا:( تا نیم ساعت دیگه مریم اینها میان، من وسط نماز بودم با همون چادر اومدم اینها رو پست کنم، هنوزم آماده نشدم.

Magical whispers*

2012-01-01T23:55:00.002+03:30

یه دیالوگی از یه سریالی که همین امشب یه ذره دیدم: *"راسته که خدا سر هر چی که بیشتر دل بستی، بیشتر امتحانت میکنه..."، دلم میخواد وقتی بارون میاد، دلم میخواد همینطور بارون ادامه داشته باشه، دلم میخواد زیر بارون همینطور انگار که تنها ادم رو زمین هستم، قدم بزنم، تمام روزهایی از زندگی، تمام آرزوهایی که داشتم و رسیدم و اونهایی که نرسیدم و حتی یادم نیست واقعا آرزو بوده یا نه، رو مرور کنم، همینطوری واقعا شبیه اگه خودم بخوام "خودم قصه ام رو به خدا امشب بگم..."
اوه، اومدم این ایبوک زبان رو بخوندم و چقدر یهویی پرتاب شدم به این حسها که نوشتم و بعدم که پستشون دارم میکنم.

آکادمیک نوشت - اوهوم، سر این کاری که دکتر اسدی خواسته، من یه عالمه "بپیچون" ;) تشریف دارم، خسته نباشم واقعا... خب "همینه که هست"، حس اونهمه کار کردن رایانش ابری ام نمیاد اصلا.

2011-12-29T14:07:00.013+03:30

دیروز دکتر بنی اسدی و اینکه از "اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد" استفاده کرده بود و من، جملاتش رو به خوبی یاد خواهم داشت.

"دل نیست کبوتر که چو برخاست، نشیند، از گوشه ی بامی که پریدیم پریدیم"...اوهوم، از طرف منم برسه به دست فاز دوم و چهارم رایانش ابری.

دوست داشتن من به یه ادم، این مدلی یه که بزرگش بکنم، خودش رو، حرف زدنش رو، تکه کلامش رو، بودنش رو، تلخی نبودن هاش رو؛ نمیدونم، شاید به قول این خانومه توو سریالی که گذری دیدم، یه چی شبیه "جون ادم برای یکی در بره" -آخی، چه جمله ی قشنگی- اما هر قدر هم دلم بهش تنگ باشه یا هر چی، دلیلی هم برای به اجبار نگه داشتن همون ادم ندارم و خب باورم اینه که اجبار-هر مدلش- دیستراکتیو :) هست.

اینها رو نوشتم که بگم دوست داشتن واقعی همونی یه که من توصیفش کردم، برای همینم امروز از جمله های "برام مهم نیستین، هر اتفاقی براتون بیفته، در دنیای من جایی ندارین و به خدا قسم نداشتین"، استفاده کردم تا بگم چقدر خوشم نمیاد یکی، "نه" رو میس برداشت میکنه برای خودش، تازه درک هم نمیکنه طرف مقابل اگه تا الانشم آروم بوده و هیچ رفتار این مدلی تندی نکرده، فقط از روی اینه که دلش نمیخواسته کسی رو تحقیر کنه.

زمان از کنار تهی بودن جای برخی آدمها، لنگ‌لنگان می‌گذرد... عمقش را، پهنایش را بعدا می بینی که همین زمان، زیاد کرده*

2011-12-25T20:01:00.008+03:30

امروز دلم تنگ تر شد، از این جای خالی این کاراکتر "ی" توو حرف زدن تا...*

امروز غروب آفتاب رو تا دم درب سی ای، با مرجان باشی، دلت گرفته باشه، سیب ات نصفه خورده مونده باشه، وسط خنده هات، یهویی اشکت هم دربیاد ... یه روزی به این روزها، شاید لبخند خواهیم زد.

خوشحالی نوشت - حس خوب این شال بنفش که هدیه گرفتم و خب شاید من شایسته ی این همه محبت نباشم؛ بعدم موقع بیرون اومدن از درب دانشگاه، غرق در افکارم بود، یهویی نگاهم به دکتر صفری افتاد با شنیدن صداش ... هُل شدم، میگم اقای دکتر داکیومنت تا سه شنبه امادست، میخنده میگه حالا مگه من چیزی پرسیدم؛ خودمم خندیدم، یادش به خیر؛ اوایل چقدر لجمون درمیومد از دستش و چقدر کم کم هممون ازش هی یه کمی خوشم میومد:)

"Some dance to remember...."

2011-12-24T12:45:00.000+03:30

"لا تقنطو من رحمه الله..."
این آیه ی بالا رو دوس دارم زیاد.

هرگز خوابِ بَد از فردای نيامده نبينيم...*

2011-12-23T14:39:00.003+03:30

یعنی یه عالمه لایک که این ترم بچه های پیام نور تموم شد، خسته شدم، خیلی... دیروز بچه ها موقع خدافظی برام روو تخته شعر مینوشتن و من راستش نمیدونستم چه عکس العملی نشون بدم، بلد نیستم اگه ادمی، خاص نیست برام، بهش دروغکی حس خاصی نشون بدم، بعدم شبیه چهره های سایلنت که نمیشه عمق حس قلبی شون رو از نگاهشون فهمید، فقط نگاهشون میکردم و یه لبخند و یه سر تکون دادن و گفتن اینکه "بچه ها خدافظی، برید دیگه!"

شاگرد زرنگشون نه اینکه باهام شبیه سازی داشت و اعدد تصادفی و اینها رو داشتیم توو این درس، میگه "شما، نمونه هاتون دو حالت بیشتر نداره، یا خوبین یا خیلی خوبین!" ... خب اخه من که نمیتونم هفته ای چند ساعت اونها رو میبینم همون چند ساعت هم تمام بدجنسی های دنیا رو بهشون ارائه بدم.یه سری شون میگفتن خوش به حالتون کاش ما مثل شما انقدر دخترونه رفتار میکردیم که بهشون گفتم نخیرم، پسرونه رفتار کردن جذابیتش بیشتره.

حس خوبِ نوشته - "دروغ می گویند که آن کبوتر پر بسته ی بی آسمان و صبوری ستاره، بی سرانجام است..."*

2011-12-22T18:25:00.005+03:30

همیشه اشک ما از اونهایی درمیاد که از همه بیشتر دوست داشتیم، از همه بیشتر هم نمیدونن، بی تفاوت ترن، اینکه راحت فراموش شده باشی، اصلا یادی نداشتی که بخوای فراموش بشی یا نشی.
تمام دیروز، نمیتونستم جلوی اشکایی که سرازیر بود رو بگیرم-میدونم اشکام همیشه دم مشکمه- پاییز به نظرم خیلی تلخ به یلداش رسید، پاییز امسال رو دوس نخواهم داشت.
"کجای این شبم که از ازل، چراغ ماه قسمتش نبود..."، دیوونه که باشی میشه من.

شبش هم یکی -که همیشه من از داشتش و اینکه سعی میکنه هر کاری از دستش برمیاد برای من انجام بده، حس خوبی دارم- با ذوق و دعا برام حافظ گرفته بود؛ "به عزم تو سحر گفتم استخاره کنم، بهار توبه شکن میرسد چه چاره کنم...به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی؛ ز سنبل و سمن اش، ساز طوق و یاره کنم".

"از عطر آهسته ی هوا..."

2011-12-20T15:37:00.002+03:30

"کوه که میشوم، ساحل میشوی تمام سنگینی ام را به دوش میکشی؛

ساحل که میشوم، دریا میشوی تمام تنهایی ام را در آغوش میکشی؛

دریا که میشوم، ماه میشوی از آن دورهای دور در دلم می افتی،

اگر ماه شوم، اگر..." دکتر نظری، از آدمهای یه عالمه دوست داشتنیِ ابر ملی

امروز انقدر دوست داشتم اس ام اس اش رو و اینکه شعرم رو دوست داشتی...
آخه همون شنبه توو جلسه پرسید شعر جدیدم رو داری و من که موقع بیرون اومدن ازش خواسته بودم بهم حتما بفرسته و باز در ایمیلی که در راستای همین داکیومنتها بود (و دکتر اسدی هم سی سی بود) یاداوری کرده بودم که شعر رو هم بفرستین.

*با تموم یکدلی...

2011-12-16T20:51:00.001+03:30

"تو ستاره ای برام، بی تو شب تاریکی ئه...توو عبور لحظه ها از خودم که بگذرم...*"

باز دلم از شنیدن آهنگهای شادمهر میره، البته هنوزم هیچی آهنگ "حالم عوض میشه" نمیشه، نه اینکه من ازش یه عالمه حس خوبمه ... "اسم تو بارونه، عطر تو همراشه، اون گوشه از قلبم که مال هیچ کس نیست، کی با تو آورم شد، اصلا مشخص نیست..." یادمه اینجاش رو منم دوستر داشتم تابستون و یادمه منم همون سه روز و شب متوالی ریپیت میشد برام این آهنگ.

آکادمیک نوشت - امروز از صبح داشتم در مورد توسعه ی نرم افزاری چابک یا همون اَجایل مطلب میخوندم و اما دلم بیشتر میخواد کار دکتر نظری شروع می شد و حس بهتری یه.
زندگی نوشت - دلم یازده دی رو از همین الان میس کرده، یه عالمه، اندازه ی پای مورچه... مریم و حسین میان، اتفاق خوبی یه، دلم اتفاق خوب میخواد این روزها، زیاد...

2011-12-16T19:09:00.000+03:30

به نیت ثبت فان بودن روزهای پنج شنبه های این پاییز...
واقعی اش اینه که از یه 5شنبه ای به بعد، تازه از درس دادن توو پیام نور اینجا خوشم اومد، اوهوم، درست از همون موقع که آزمایشگاهها شروع شد.

دیروز سر کلاس ورودی های جدید، چند تا از بچه ها با یه کم رویی ازم خواستن که سوالی خصوصی ازم بپرسن و سوال خصوصی شون تولدم بود و اینکه چرا بهتون نمیاد و اینها؛ دیروز سر کلاس همون کوچولوها، به یکیشون میگم چرا حواست نیست و برمیگرده خیلی واقعی میگه من عاشقم خب؛ یا یکی از بچه ها بهم ایمیل زده که من خیلی دلم میخواست بهتون ابراز علاقه کنم و واقعا هم من دلم براتون خیلی تنگ میشه و کاش میشد شبیه دخترا بهتون چنین ابرازی کرد و شما فکر بدی نکنین و جواب من، که خوشحالین آ، من هیچ "میس برداشتی" از ابراز علاقه ی شما نمیکنم-کلمه ی میس برداشت هم دوس دارم بر وزن ساب افراد که یه بار دکتر صفری گفت-
راستی دیروز یکی شون بهم کیف پول هدیه آورده بود، یکی دیگشون رنگ ناخن اش رو نشون میده که به خاطر من -و از اردر لوسی- بنفش زده و من که توو دلم میگم نخیرم رنگ خودم قشنگتره اما.

خب معلومه من نمیتونم جلوی خندمو بگیرم و اینها اصلا از من حساب نمیبرن، کلاساشون در مجموع خوبه، این پاییز رو رنگی کرد یه مقدار، این فان بودن هاشون.

"هزار آسمان بی اردیبهشت...*"

2011-12-12T22:50:00.001+03:30

آکادمیک نوشت - پیش تر از صفت "لاولی"، زیاد برای دکتر سربازی استفاده کردم، "یه عالمه لاولی دکتر سربازی"...به آقای سوپروایزرم ایمیل زدم به نیت تشکر، این مدلی که "درسته من سر این پیپر خیلی از شما اذیت شدم، اما بهرحال خیلی چیزا ازتون سر تزم یاد گرفتم و ازتون ممنون همیشه"؛ و خب اخه خودش نبود، خداش که هست، واقعی اش اینه که بهمون خیلی یاد داده... اوهوم، من اگه جای ایشون باشم، ژورنال این دختر طخس (املاشو نمیدونم) رو ریوایز نمیکنم :D منم البته بعد از اینهمه ریوژن های خودم، میخوام مستقیم ژورنال رو بدم به لاولی استادم.

یه پستی رو میخوندم، نوشته بود "بعضی ها حرف زدنشان خوب است، بعضی ها عطری که میزنن، بعضی ها لبخندشان، بعضی ها منش شان، ببعضی ها مردنشان برایت، و بعضی ها بمیری برایشان خوب است"؛ این "بعضی ها بمیری برایشان... و بعضی ها منش شان" رو یه عالمه لایک دارم بهش.

یعنی یه عالمه لایک به این روزهای آخر پاییز* که داره تموم میشه و آرزو میکنم روزهاش از هم جلو بیفتن هی؛ غمگین ئه -اما جمله ای که دوس دارم رو اینجا هم بگم ;)- "خود پاییز نیست، اما خداش که هست"، واقعی اش اینه که با تمام غمگینی اش، ویژه هم بود روزهاش و من حس خوبمه به کارهایی که باید انجام میشد.

" آهای مهتاب! پاورچین! پاورچین، سایه ورچین! در گلخونه بازه ..."

2011-12-11T20:07:00.000+03:30

"شب مهتابهِ ُ مه در فرازه، عزیزم خوابهِ ُ در خوابِ نازه ؛

بگو مهتاب! تو آروم تر گذر کن! صدای تو بیدارش نسازه؛

بشینم گُل برای او فرستم، بهار و زنبق و شب بو فرستم

بهار و زنبق و شب بو نه چندون؛ گُل دل، پیش او گُل رو فرستم..."

"تا که خوبِ خوب بشه، زخم های دلواپسی..."

2011-12-06T10:41:00.002+03:30

صدای این دسته ها که میاد، من دلم میگیره، من راستش دلم برای آدمهای عاشورا و تاسوعای اون سال نمیگیره، چون اونها دلشون خوش بوده که دل خدا باهاشونه، من دلم برای خودم و هر کی که حسی شبیه خودم داره میگیره، که گاهی زیاد حس میکنه دل خدا باهاش نیست.

منم نه اینکه اعتقاد دارم از هر اناری، تنها یه دونه از اون، بهشتی هست، وقتی انار دونه میکنم، وقتی خیلی از دونه هاش میمونه توو پوستش، دلم میگیره، غمگین میشم قشنگ، مث دیروز غروب... از روی خوشحالی به مامی گفتم من یکی از ارزوهام اینه که یه بار نذری خودم بدم اونم انار باشه مثلا، خودم دونه کرده باشم.

این آهنگ آکادمی، "تا که خوبِ خوب بشه، زخم های دلواپسی؛ عشقو مرهم میکنم روی دلها میذارم..."؛ "مرهم"، "دلواپسی"... چقدر بار این کلمه ها قشنگه...

حس "بی تفاوتی" از نظر من عجیب ترین حس دنیاست؛ باید داشته باشی اش، باید دیده باشی اش که عجیب بودنش رو اینهمه حس کنی؛ از اون حسهایی هست که بازتابش اگه غیر از خودش باشه، ویرانگر میشه...

باید موازی با اینکه اعتقاد داری بازتاب نیت و قدمهایی که برمیداری رو در زندگی ات میبینی، چیپ هم نشی ... سر این ابرها چقدر درس زندگی یاد گرفتم.

"هر که پیش تر از باران به رویای چشمه رسید..."*

2011-12-02T11:29:00.001+03:30

"بی خبر دعایت کنند، نباشی و یادت کنند، ندانی و دوستت بدارند..."؛ این پاییز داره به یلدا میرسه، "این باتم آو دلم":) حس خوبی یه...*

اونروزی با استاد و سوپروایزرم جلسه داشتیم، من به اقای سوپروایزرم گفتم اگه وقت ندارین، "من به جای شما این هفته تدریس میکنم توو دانشگاه تهران وشریف، که این ددلاین مون میس نشه..."؛دکتر سربازی خطاب به ایشون گفت از فداکاری اش تحت تاثیر قرار بگیر.

دیروز هِد اون یکی فاز که چقدر لج مون ازش درمیومد و باهام تماس گرفته و میگه به دکتر اسدی گفتم شما خیلی از من خوشتون نمیاد، اما خواستم ببینم آیا حاضرین با ما همکار باشین؛ دلم سوخت، اما خب اون شرایط و کامنتهای به ظاهر اگرسیوی که میداد...

دیروز توو پیام نور، بچه ها از مشهد برام یه عالمه سوغاتی آورده بودن، حس خوبی بود؛ یکی دیگه از بچه ها پیدا کرده که من چه شعری رو دوس دارم، برداشته با جاوا بهم یه کد نوشته و فرستاده: "خدا را چه دیده ای ری را! شاید آنقدر باران بنفشه بارید که ..."

دیروز سر کلاس، داشتم پروتکل های MAC شبکه های بی سیم رو درس میدادم و سیگنال RTS و CTS برای اینه که کسی تداخل ایجاد نکنه بین ارتباط دو نفر؛ بعد یکی از دخترا گفت کاش توو روابط انسانی هم همین بود؛ منم گفتم دل آدمها تنها با اشتیاق خودشون هست که میمونه و فقط هم همین موندن هست که ارزش داره...کلاسهام براشون فانه، آخه دیروز یکی از بچه های رشته ی دیگه اومده بوده سر کلاسم، به بچه ها گفته "این خانوم فنتستیکه، عسله..." :D

2011-11-28T14:48:00.013+03:30

این پست حس بدی داره برام...
دیروز نمیدونم چی گفتم که دیشب شنیدم که گویا در "لفافه از بی معرفتی بعضی آدمها" گفتم...از اونی که انگار نه انگار سرپرست ما بود و بدون اینکه از آینده ی کار بپرسه، بی خدافظی رفت تا این یکی که "نگاهش ابزاری" شده.

از اینکه از خود 16 آذر پارسال تا خود خرداد، دکتر سربازی هر جا منو دید، از کار آتی پرسید،(به خدا خودش اندازه ی یه تز بود)، اینکه بعد از 6 ماه ریزالت آماده شد، اینکه پیپرش چند تا کنفرانس رو میس کرد، اینکه همین الانم انگار نه انگار چند روز بیشتر تا ددلاین نمونده؛ به سوپروایزرم ایمیل زدم که شما اشتیاق و وقتی ندارین برای پیپر گویا...

به جهنم، به جهنم عمری که رفت پای این کار... میدونی، غم انگیزه، نه اینکه اعتقاد داری اگه قدم و نیت تو راست و درست باشه، همه چی درست پیش میره؛ از ظهر امروز همش با چشمای خیس که کجای نیت یا قدمم راست نبود که اینهمه سر این ژورنال و پیپر دارم اذیت میشم، میگذره؛ این وسط کوییز وتمرینهای درس دکتر گودرزی رو داشتم تصحیح میکردم، تنها خدا میدونه چقدر چقدر چقدر از زندگی آکادمیک، از بحث های سخت افزاری حالم بد میشد؛ حس حوبی نیست...

از واژه ی "به جهنم" هم استفاده کردم، یعنی تمام ددلاینهای دنیا هم میس بشن، مهم نیست ... دل ادمها که میشکنه دقیقا همون لحظه که شاید کسی فکرشم نکنه؛بد هم که شکسته باشه که حتی ندونی تکه هاش کجاست؛ دیگه واقعا براش هیچی مهم نیست.

"نمی سنجند و می رنجند..."*

2011-11-26T00:24:00.004+03:30

من باز گذری یه تیکه از مدار صفر درجه رو دیدم... یه عالمه لایک به این دیالوگش:"و خداوند روز اول آفتاب را آفرید، روز دوم دریا را آفرید، روز سوم صدا را، روز چهارم رنگ را، روز پنجم حیوانات را، روز ششم انسان را، روز هفتم خدا اندیشید دیگر چه را نیافریده است و ... خداوند تو را برای من آفرید."

عنوان از یکی از ترک های این فولدر با صدای سینا سرلک ئه... عنوان یاد این میندازه منو که گاهی وقتها به خودم میگم محبت بی چشمداشت، آدم رو چیپ میکنه، یاد گرفتم این روزهای پاییزی، از بس فکر کردم، زیاد... که حتی محبتهای اسپشیالی هم تمام ارزششون به چیپ نشدنشون هست.

خوابم میاد و برم بخوابم شبیه "بریم"...در طی مرور این پستهام، یاد "بریم"ها و همین "بریم" ها و لوس بودن من که لبخند رو از لب آدم جمع میکنه این کلمه و ...
یه وقتهایی مثل همین الان من آرزو میکنم، آرزو میکنم کاش یه روزهایی اصلا نباشن، اصلا حتی هیچ وقت هم نیان.

2011-11-23T00:11:00.008+03:30

امروز، دانشگاه، پیش دکتر سربازی، من و کنفرانس پیش رو و دفاع از آقای سوپروایزر و دکتر سربازی و اون لحنش، از اُردر "تو خوبی، سوپروایزرت هم خوبه، لابد من تنبلم".

همیشه میگفتم بری دور بشی منو فراموش میکنی، همون حافظ دو روز قبلش، "معاشران گره از زلف یار باز کنید، شبی خوش است بدین قصه اش دراز کنید، حضور خلوت انس است و دوستان جمع اند، و ان یکاد بخوانید و برفراز کنید..." ... اوهوم، تلخ،"این باتم آو دلم، تلخ":)

مرجان نوشته بود به قول خودت "دلتنگی اندازه‌ی سوراخ جوراب پای مورچه" ... همیشه از همون پیش دانشگاهی که خانوممون میگفت مورچه خوش یمنه و من توو کتاب تست هام مورچه میدیدم ذوق میکردم، تا الان که دلتنگی اندازه ی پای مورچه یا حالا سوراخ جورابش رو دارم و حرمت هم داره ها، به هر کسی گفته نمیشه؛ مورچه رو هم این باتم آو دلم دوست میدارم :D

امروز، لبِ مون، یه آقایی که گفت ادمها یه دفینیشن از زندگی شون دارن و همون باشه فقط بهترینه، منم گفتم تموم دنیا هم بشه داکیومنت از دفینیشن، اونی که دوس داشتنی باشه، گیریم هیچ خط اون داکیومنت هم باهاش نخونه، خودش میشه یه دفینیشن جدید، شاید یه چی شبیهِ "سبز توویی که سبز میخواهم..."

باران؛ عطرِ نفس هایی که دوست می داریم...*

2011-11-20T17:21:00.003+03:30

باز من و حس خوب هوای این مدلی، نایس ترین هواست، دلش گرفته، یه کم میباره، دلش باز میشه و باز میگیره و باز میباره و این سایکل انقدر انقدر انقدر ادامه دارئه...
* بارون، آسمون رو به زمین میرسونه، من حس میکنم حتی زمین رو هم به زمین ...

این آهنگ "نگاهم کن"ِ آوا و مهران آکادمی رو، یه جاش شبیه دعا، از کلمه ی "الهی" استفاده میکنه، من انقدر این کلمه ی "الهی" رو دوس پیدا کردم، نه اینکه حس میکنم اول دعا بگی "الهی"، تمام آرامش دنیا رو میاره.

خوشحالی نوشت - موقع زبان خوندن و نوشتن، "این باتم آو دلم" ... "دلم" قشنگتر از "مای هارت" هست و منم حس خوبمه هر طور راحتم رایتینگ کنم :D

آکادمیک نوشت - یعنی من آرزومه این پیپر پی بی، به کنفرانس NoCs برسه، البته حس خوبی دارم که میرسه، اما خب یه کمی نگرانم...آخی، همش یاد اون جمله ی دکتر سربازی بعد از میسد شدن کنفرانس آی پی دی پی اس میفتم که پشت تلفن، یه کمی مهربون گفت حتما خدا میخواسته جای بهتری بفرستیم...اوهوم، منم معتقدم هر چی رخ میده در نهایت - بعد از همه تدبیر ما- بهترین تقدیره...

"آسمون پر از نوره، غم از قلبم هزارون ساله دوره..."

2011-11-17T21:10:00.006+03:30

به قول یکی از دوستا، به قول اش چی یه، همون بی خیال بودنش که خودش میگفت بی خیاله، دقیقا به همین خاطر، واژه ی "بی خیال ام" ... در رابطه با بچه هایی هم که بهشون تدریس دارم، خودم میگم چه "بی خیالی" که منم... نه اینکه نگرانم که پولم درست نباشه:(

امروز سر پرزنتیشن طراحی وب سایت، شمردن درصد استفاده از کلمه ی "صد در صد";) و "عملا" و حس خوب آدمهایی که اسمشون رو با افتخار میگن؛ مثل خودم.

این آهنگ آکادمی، همچنان ریپیت میشه، شبیه همون سیندورم همیشگی یه آهنگ.
"وقتی تو هستی، آسمون پر از نوره، غم از قلبم هزارون ساله دوره...

نگاهم کن! نگاهم با نگاهت قصه ها داره، نگاه کن! که چَشمت قصه های آشنا داره
برای من تو خورشیدی، تو نوری، تو دریایی که سر تا پا غروری..."

دل آدم که هری میریزه پایین ...حس هایی از اردر "نکنه تمرین خواستن، نشدن باشه"؛ "با نرخ نمایی دل نازک شدن یه وقتهایی از روز و تاب نیاوردنشون"، "مردد بودن که نکنه همیشه هم آخرش قرار نیست خوبترین باشه"؛ نکنه "همین مسیری که من رفتم بهترین نباشه" ... خوبی اش اینه که امشبها رو دوس دارم، "خدایا! برای ما چه کسی غیر از تو! مایی که سلاحی جز اشک و سرمایه ای جز امید نداریم..." و خوبی خوشحال اش هم اینه که بی خیالم، یادم میره از بس توو دوو لیست ام چاغه و تا اونها رو تیک بزنم، حس خوبم به مسیرم هم بهتر میشه.

"توو این شبای خالی از ستاره..."*

2011-11-15T23:43:00.004+03:30

دیشب اینو می بینم:"هر محبتی ارزش خودش رو داره، اما موضوع جایگاه آدمهاست، که همه یه جا نیستن توو دل ادم، و خب مسلما محبتشون با همه ی ارزشی که داره یه کم فرق میکنه با هم، یکی دنیا دنیا محبت رو به پای تو میریزه و تو فقط لبخند میزنی و یکی با همون یه لبخندش-حتی اونم نه، با بی حس بودنش و حتی یخی بودنش- تمام دنیا رو توو دستهای توو میذاره..."

بعد اونوقت تو باید این چند روز همش برگردی آیتمهات رو مرور کنی که کجا چی نوشتی، کجا چی شِر کردی که یکی دیگه میس آندرستود شد ... هی بخونی نوشته هات رو، ایتم هات رو، حتی دقیقا یادت بیاد کی نوشتی اش ... بعد یادم بیاد اونهایی که خاص کسی ئه، پر از دوست داشتنش یا خاطراتش، بهش ایمیل کردم یا بهش گفتم یا ... اوهوم، همه محبتهای دوستام، محبتهای از اُردر برادرانه و نگرانی ها، آهنگها و خیلی لحظه های دیگه... حتی اون پستی که دکتر اسدی داشت سر جلسه ای که هِد اون یکی فاز رفتارهای اگرسیو میکرد، بهمون کامنت میداد و من توو جلسه تند تند داشتم تایپ میکردم پست رو یا از پست شب قبل از دفاع و یه عالمه حس هایی که خوب بود...
دلم برای خیلی هاشون تنگ شد، اوهوم، دلتنگی حرمت داره، منم هرجایی به کار نمیبرم، پس تصحیح میکنم، برای برخی لحظه هایی که اینجا ثبت شده، دلم تنگ شد...

همینطوری نوشت - همیشه یه حس خوبی به آرامش و متانت آقای محمد خاتمی مون;) دارم؛ اینهمه دل دریایی اش رو، اینهمه که یادش میره بهش چی گفتن و الان چی کارش دارن، خیلی متین بازم سعی کرد بهترین جمله ها رو ادا کنه، اصلا کاری ندارم درست یا غلط بودنش رو، بیشتر اینش رو دوس دارم که انقدر راحت میبخشه همیشه همه چی رو...
عنوان آهنگی هست که تکرار میشه...

2011-11-12T17:41:00.005+03:30

امروز، لرزیدن شیشه ها و صدا؛ حس ام زلزله بوده، اما شبیه جنگ هم بود.

ترسناکه اگه همه تهدیدها واقعی باشه ... خدایا! تا کی قرار هست تاب بیاری از دست رفتن این روزهای جوونی ما که همش داره تن مون میلرزه از تهدیدهای متقابلا احمقانه‌؛ اونها قدرتشون بیشتره، اینا لجشون بیشتره و ادای همه چی شون به همه چی شون میاد ... اونها به جهنم، اینها هم که در بدترین سناریو، شبیه دهه ی شصت، مردمشون یه دست تر میشه، "سرنوشت ما هم که بتی رقم میزنه که دیگرانش میپرستیدند...".

دلم میسوزه برای هر کی که تن اش لرزید و واقعی بود و یکی از عزیزانش امروز دیگه نیست، اصلا مهم نیست کی و با چه عقیده ای بود، مهم اینه که عزیز چند نفر بود، دلم برای همون چند نفر میسوزه و میگیره... نه اینکه از همکلاسی هام هم پادگان هستند الان، بیشتر دلم میسوزه لابه لای این خبرا اسم پادگان میاره.

یکی از بچه ها توو پیام نور، همین الان بهم ایمیلی نوشته که نگران بوده که من خونمون کرج هست، اتفاقی برامون نیفتاده باشه، محبت پاکش رو خواهم داشت.

"Fly like U do it, Like U're high, Like U do it, Like U fly, Like U do it..."*

2011-11-12T00:17:00.007+03:30

این بچه های ورودی جدید پیام نور، که سر کارگاه کامپیوتر این سال بالایی ها، دیروز بهشون موقع یاد دادن مت لب، گفتم "خوشحالین"، اینکه بعد از ظهر سر کلاسهای دیگه ام هم این "خوشحال" رو بچه ها یه کمی تکرار میکردن...

این پروپزد آیدیای ژورنال تموم شد، اما یه توو دوو لیست دارم که هنوزم باید با سرعت قدم بردارم تا هیچی میسد نشه.

این نیت نذر -این امشبِ زهرا- برای امشب تا این پاییز تموم میشه، بی گفتگو نذر و اینها ایده های منه، چقدر بدم همیشه خدا رو توو تعارف میذارم :پی ... حس خوبی یه.

این باز کامنتهایی که به نحوه ی حرف زدن من هست، "دوس تر"، اینکه جملاتم فرمتش انگلیسی هست و خودم درمیام که فرمت خاصی نداره... اصلا به قول یکی "سینتکس نصیبه ای" هست... اینکه من دلم رفت از یاداوری کلمه ی "خسته" و شبیهش فکر کنم "داغون" بود، باقی اش رو نمیدونم، لایک به این کلماتی که گستره ی معنایی دارن، اوهوم، معلومه خب، بیشترین لایک به همین "خوشحال" خودم;)

عنوان*، آهنگی هست که داره ریپیت میشه و با تکرارش دوس ترش پیدا میکنم.

بی گاه دلت ویران میشود...*

2011-11-08T12:00:00.003+03:30

دیشب شخصیت استیریکت یه فیلمی وقتی گریه میکرد، وقتی بهش یادآوری شد که "گاهی گمان نمیکنی، ولی میشود؛ گاهی نمیشود که نمیشود که نمیشود؛ گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است؛ گاهی نگفته قرعه به نام تو میشود"، وقتی منم باهاش اشکام* سرازیر بود...

وقتی یکی نیست، اما خداش هست ... وقتی دقیقا سر همین باور، برای اولین بار با داداش قهر کردم، وقتی انقدر مهربون و منطقی میاد و همه چی رو کلیر میکنه و مثل همیشه میگه تمام خانواده یه طرف، نصیبه براش یه طرف...

خوشحالی نوشت - من باز هفت حوض، خرید توو یه روز بارونی، یکشنبه رو میگم، نیت خرید شال نداشتم اما مثل همیشه نتونستم جلو خودم رو بگیرم، دو تا شال یکی با رنگ بین بنفش و صورتی و یکی صرمه ای گرفتم و دارم از الان فکر میکنم مریم مون مثل پارسال و دیدن شالهام، امسال هم بیان منو میکُشه :دی، ...
آخی، زیر همون بارون همش میگفتم "خریدا خوبی" کردیم و...اوهوم، جای خالی این کاراکتر "ی" رو دوس دارم، الان که دیگه ناستلژیک شده.

مث تصویر ماه توی بارون...*

2011-11-05T19:52:00.004+03:30

منم معتقدم که "معرفت دُر گرانی است به هر کس ندهند..."
نه، منم ندارم آ این دُر گران رو در برابر همه ی آدمهای دنیا، اما معتقدم باید در کنار کسانی باشی و بمونی و در قلبت اونها رو نگه داری که چنین دُری رو در رابطه با تو داشته باشن، اوهوم، گیریم اعتقاد آدمها با رفتار واقعی شون گاهی همراستا نیست*

زندگی نوشت - به نظرم اگه آدم یکی رو دوس داشته باشه با تمام شرایطش خودش رو سازگار میکنه و دنیا با اون دنیای کاملی هست؛ اما وقتی چنین حسی وجود نداره، لااقل خیلی از داشته های دنیا باید در حد خوبی وجود داشته باشن که نبود اون حس ئه جبران بشه برای در کنارش موندن. نه، اصلنم از اعتقادات خودم برنگشتم، هنوزم به نظر من هم "اخلاق از هم علم و هم ثروت بهتر هست" و مهمترین فاکتور وجودی آدمهاست، اما گیریم حس آدم دنبال بهونه هست و خب منم بهش حق میدم.

ناستلژیک نوشت - کلاس اول تا سوم ابتدایی که بودم، مریم مون کلاس چهارم و پنجم بود، پاییز و زمستون، بابا هر شب برامون انار دون میکرد که فردا توو مدرسه با دوستامون بخوریم، من بزرگتر که شدم هر وقت بهش انار دون میکنم، ذوق دنیا رو میکنم.

...بارون میاد باز، آرزو میکردم در سرزمینی متولد میشدم که هوا همیشه این مدلی نم بارون داشت:) ؛ امید داره تووش هوای نم دار،"بی عصا به آب خواهم زد، موسی اگر ایمان داشت، من امید دارم..."

2011-11-05T15:31:00.000+03:30

"مثل شب، مثِ گُل تووی گلدون، مثِ گریه ی تلخ دیوونه، دیگه چیزی ازت نمیمونه؛
مثِ لحظه ی بارون و پاییز، مثِ چشمای خسته ی لبریز، مثِ اشکای ریخته روی گونه، دیگه چیزی ازم نمیمونه..."

2011-11-03T23:54:00.001+03:30

همون روز که قرار بود دل جی تاک ام هم اندازه ی پای مورچه تنگ بشه...

نه اینکه من همه چی ام (از عروسک آویزون از فلش ممری ام تا خود واقعی ام) دل داره از بس خوشحاله، نه اینکه "قد یه گنجشک و اما وقتی میگیره قد یک دنیا":(... اوهوم، الان بعضی لحظه ها پتانسیل شون اینه که هیچ تاب نیاری شون.

"نمیدونی که این روزا، چه بارونی توو چشمامه..."

2011-10-30T17:49:00.001+03:30

"وقتی نیستی، همه چیز تو را یادآوری می کنند، تو را و نبودنت را..."

روزمرگی نوشت - این روزهای سرد بارونی، جراحی دندون های عقل، امروز و این خانومه توو پیام نور و این موهای یه کمی بیرون من از روسری که باعث شد بهم یادآوری کنه خوشگلیهاش رو فقط برای شوهرش نشون میده، این ورودی های نودی درس کارگاه کامپیوتر و اینهمه که خندیدم بهشون امروز از بس خوشحالن، این دکتر نظری که دلم میره از اینکه دیروز تماس گرفته و چقدر اخلاق داره که نگرانه به ما پولی نداده باشن و اینکه میگه تو یه ذره عقل داشتی همونم کشیدی که چی بشه و اینکه آماده ی فاز تجاری باش.

"یه حرفایی همیشه هست که از درد تووی سینه است ... از اون درد دلای خوب "*

2011-10-26T22:03:00.005+03:30

امروز، خونه ی عطیه اینها، نگاه مهربون و سرشار از شیطنت خودش و البته محبتهای مامانش، این حس خوب جمله‌ی مامانش "الخیر فی ما وقع"*، آش رشته که من دلم رفت، عکس یادگاری، هدیه ی مامانش بهم و ذوق من که بازم برم خونشون رو دلم خواست.

حس خوب داشتن بعضی آدمها ... که بدونه تو تازگی از شادمهر خوشت اومده، فول آلبومش رو بهت هدیه کنه، این امروز بارونی و نگاه پر مِهر خدا به زمین و این باریدن بارونش؛ این خیابون گلستان از مرکز آی تی تا ایستگاه مترو و تکرار تمام روزها و غروبهای تاریک کاری تابستون؛ اما این بار بارونی بود، دلم برای تمام اون روزها تنگ میشه درست اندازه ی پای مورچه:( ...دلم، نوشته بودم قبلا پتانسل خوبی داره که "قد نبض تن تمامی گنجشکهای حوالی خونه ی شما بزنه"، اما خدا هیچ روزش پر مُهر به زمین نگاه نکرداون روزها؛ نه اینکه یکی از بهترین حس های دنیا بی چتر قدم زدن زیر بارونه برای من...

عطیه اینها با ایمان از اینکه هر چی رخ میده بهترینه صحبت میکردن، من گاهی دنیام همه تردید میشه درست وسط خود اونی که رخ داده؛ اما واقعی واقعی، به نگاه گلوبالی خدا از نگاه لُکالی خودم بیشتر اعتماد دارم.

"خیال کردیم یکی دیگه دلش طاقت نمیاره، همه حرفامونو میگه..." *

2011-10-25T23:41:00.001+03:30

"رسیدی مثل یه گریه، بگیری داغ دل از آه، روو تاریکی این دریا، مثه فانوس لنگرگاه
{باید می رسیدی} مثل یک مرهم، به داد زخم دیرینه، به داد چشم بیداری، که خواب خوش نمیبینه..."

دلم میره از شنیدن کلمه ی "مرهم" هم، تسکین داره حتی خود کلمه،مدل واقعی اش، بیشتر.

*این آهنگ آکادمی هست، من لیریک اش رو تووی ریدر نوشتم از بس دوس داشتم، "خیال کردیم یکی دیگه، دلش طاقت نمیاره، همه حرفامونو میگه..."

امروز و ریحانه - به قول مامی، ریحانه ی سهیل اینها- حس خوبی بود، دقیقا برای همین روزها.

"Eveything has buty, but not everyone can see"*

2011-10-24T11:37:00.004+03:30

اینکه بپرسی اینقدر راحت دل میکنی، اینکه جواب بدی "بریدن، تمرین خواستن است"، اگه دلی بسته شده باشه، هیچ وقت کنده نمیشه، اگه راحت کند، "بی گفتگو" از اولش هم بسته نشده بود.

دیشب گذری یه تیکه از سریال مدار صفر درجه رو دیدم، دوس داشتم، دختر یهودی فیلم غصه دار از هلوکاست، یه جا گفت من حس میکنم به قول نیچه که خدا مُرده و نیست ... بعد پسره، بهش از آیه ی قرآن آورد که "ما انسان رو در رنج وسختی آفریدیم..."*... من از یادآوری این آیه به خودم، حس خوبم شد؛ نه اینکه من هیچ وقت نتونستم توو زندگی ام عدالت خدا رو درک کنم، قبلا هم گفتم خدا رو فقط به مهربونی اش میشناسم.

یه جای دیگه هم از فیلم دختره از اینکه پسره به اسم کوچیکش صداش زد، ذوق خودش رو نشون داد.. من آدمهایی که زود و ساده ابراز احساسات میکنن، به نظرم دوست داشتنی ان، نه اینکه خودمم این مدلی ام ;)
کامیک نوشت - ما آدمهای این مدلی که زودی ابراز احساسات میکنیم، یه عالمه نازیم ;) هر چند اسرار آمیز*! ... این کلمه رو دیروز یکی از دخترا سر کلاس بهم گفت، البته بعدش اومد درستش کنه و گفت چون بنفش رو برای نوشتن دوست دارین، اینو گفتم. راستش همیشه همه از واژه ی محبت و مهربون و اینها در مورد من استفاده میکنن، برام جالب بود بهم گفت اسرار آمیز. (در مجموع بچه های این دانشگاهِ این ترمم خوشحالن، زیاد).

"توو این تقویم دلمُرده، کسی اشکاشو نشمرده..."*

2011-10-21T22:43:00.002+03:30

اونقدرام فینو (فرست این، نور اوت) نبودم، امروز اینتروداکشن، ریلیتید ورک و اکسپریمنتال ریزالت رو به پایان بردم و فردا هم به همراه کانکولوژن نهایی میکنم میفرستمشون، پروپزد آیدیا هم خسته ام فعلا. خیلی داره خستم میکنه، اما خب حس خوبی یه اعتماد به نفس نوشتنش رو پیدا کردم.

... "توو این تقویم دلمُرده، کسی اشکاشو نشمرده..."، من اما دارم این کار رو میکنم؛ همینطوری شاید لوس ام، شایدم شبیه همون دم مشکم ئه، اوهوم، همینطوری اصلا به خاطر دل خودم...

*واسه رویای من، بهترین تعبیری

2011-10-20T19:49:00.007+03:30

اینو میخونم، به قول اس ام اس مامان عطیه "هار هار میخندم"، نه اینکه من تمام زندگی ام، تمام جمله هام یه "دوس دارم" یا "دلم میخواد" داره تووش، نه اینکه پرمحبت ترین جمله ی دنیا رو "مواظب خودت باش" میدونم.

امروز... دیدی، یه کسایی هستن توو زندگی، بلدن مهربون بیان دستشون رو بذارن روی دل آدم، همه ی گردهایی که رووش نشسته رو بردارن، اصلا یه عالمه خوشم از مدل این آدمها میاد...
من خودم باشم بلد نیستم یا شایدم میترسم قدم بردارم، هیچ وقت تووی زندگی ام یاد نگرفتم شروع کننده باشم چه برای دردودل کردن چه برای تحریک کردن کسی برای دردودل و چه هر چی دیگه ای، از بس از بچگی این مدلی تربیت شدم (مامان معتقده، اون منو تربیت نکرده، پس بهتره بنویسم اینطور تربیت شده که به دنیا اومدم) که قدم اول رو برندارم، برای هر ارتباط زندگی اجتماعی...نه، اتفاقا به قول یکی از آقایون لبِ مون "کامیونیکیشن" خوبی دارما:(، اما هیچ وقت آغاز گر نبودم، هیچ وقت بلد نیستم برم با یکی دردودل کنم، بلد نیستم کسی رو مجبور به دردودل کنم، بلد نیستم وقتی یکی میره دور میشه چطور بهش نزدیک بشم چون حس میکنم دوری رو دوس تر داشته...

ژورنال... من همچنان قسمت اینتروداکشن و ریلیتید ورک هستم:( با این آهنگ خیال*... تازه میخوام کانکولوژن هم شروع کنم، سه تا ترِد موازی بهتر از دوتا هست، البته اگه اردر آدم فینو;) (فرست این، نور اوت) باشه.
...پاییز، غم انگیزه، این روزهای پاییزی هم؛ اما دوس دارم، دلم میخواد همیشه، فکر کنم بهترینه همین که الان هست.

2011-10-19T15:22:00.002+03:30

یکی از بچه های کلاسم توو پیام نور، ایمیل زده بهم که ما با بچه ها همش میگیم خوش به حالتون که آرامش دارین و لبتون لبخند داره رووش.

اوهوم، به جز توو اینجا، اونم وقتی غصه ای تموم میشه، ازش ننوشتم، اما این روزها غصم ئه، غمگینم، به قول نرگس "یه سینوسی" شدم. اوهوم، که دچار اون پیک که میشم با تمام وجودم ذره ذره آب شدن قلبم رو حس میکنم و اون هِی میگذره و دقیقا خوبی اش اینه که هِی میگذره...یه وقتهایی آدم دیوونه است، خیلی هم دیوونه است،"میخنده برای خودش، اما اشک هاش هم میان برای خودشون".

راست و دروغش با خدا...

2011-10-18T14:23:00.005+03:30

"و شما نمی دانید چه ام شده است،
دلم به اندازه ی نبض تمام گنجشک های حوالی شما تند میزند"

تکرار غریبانه ی این روزها؛ و نوشتن این ژورنال و "دستهایمان پر از عطر مَرمَر، بوی پیراهن و بوسه های ماه خواهد شد، راست و دروغش با خداست"و "دلم به اندازه ی نبض تمام گنجشک های حوالی شما تند میزند"و ... همین.

"بهشت در همین حوالی است..."

2011-10-16T23:26:00.004+03:30

امروز وسط تدریس شبکه، دکتر اسدی و این شبیه شدنش به اون یکی دوستمون (دکتر صفری) و یهویی از ادم خواستنش که بیا یونیو اینها؛ پرزنتیشنی که باید بهش یه عالمه مطلب اضافه میکردم و با خوشحالی تمام وقتی دکتر اسدی میگه ممکنه دکتر ربیعی اینو ارائه بده، میگم نه، نه خودتون ارائه بدین.

دکتر اسدی و از دکتر نظری گفتنش و یهویی غصه ای که من توو چهرم اومد از اینکه نکنه دکتر نظری از ما رنجیده باشه -شروع رنجیدگی ها از همون لج بازی من بود که یه روز نخواستم برم مرکز- و دکتر اسدی که میگه "اتفاقا دکتر نظری تو رو خیلی دوست داره و میخواد توو فاز 4 ازت دعوت کنه و البته احتمالا از بچه های دیگه ی گروهتون"؛ من که قند توو دلم آب میشه، نه اینکه دکتر نظری رو تازه داشت خوشم میومد.

دکتر اسدی برام یه حس آشنا داره، نه اینکه خودمم همش میگم باید تمام زندگی و تلخی ها رو هم حتی به فال نیک بگیری، باید قدم و نیت ات راست باشه که آخرش خوبی باشه...دکتر اسدی هم بهم دوتا جمله گفت برام آشنا بود، "به هر رویدادی در زندگی ات به چشم آپرچونتی نگاه کن" و "آدم باید فقط برای خدا کار کنه"

از حدود ساعت 1 بعد از ظهر تا 8 غروب داشتم رووش کار میکردم و ناهار اینها هم حتی نخوردم، غروب آفتاب و شنیدن صدای اذان تووی یونیو غم انگیز بود؛ امروز فقط دکتر سربازی و دکتر اجلالی رو خارج از محدوده‌ی اچ پی کن دیدم، زیاد هم دیدم، دست شما درد نکنه های دکتر سربازی و اداهای دکتر اجلالی برام آشنائه، حس خوبی یه.

"Afraid of loosing the last moments..."

2011-10-15T21:27:00.011+03:30

"کمک کنیم هُلش بدیم، چرخِ ستاره، پنچر ئه
آخه مسافر امیدمون داره از اینجا دور میشه"

"what Dd I do? But give up 2 U...I'm taking back my love..."

2011-10-13T21:44:00.006+03:30

اگه قرار باشه تقدیر خدا اتفاق بیفته-با وجودی که قبول دارم تدبیر ما هم بی اثر نیست-حبه ی قند گیر میکنه گلوی دایی خونواده و روز عروسی میشه روز عزاداری، سر سفره هم یکی شوهرخواهرا از جمله ی "انشالله خیر بوده" استفاده میکنه.
قاسم، نگاهش، فقط نگاهش و سادگی اش از تمام خونواده ی وزیرایی-لهجشون یزدی بود، خوب متوجه نمیشدم این فامیلی رو- با تمام شرایطشون، بهتر بود. حالا... گیریم من "پسند" بودم.
اوهوم، خوشحالم :D

--
عنوان، یه تیکه از آهنگی هست که داره الان ریپیت میشه، دوس پیدا کردم هارمونیک اش رو. برای ثبت لحظه ها، آهنگی که اون لحظه پخش میشه رو میشه ثبت کرد، حس رو، حرفها رو، یه آرزو اینه که فرکانس تپیدن قلب، رنگ نگاه و بو ها رو هم میشد ثبت کرد.حس خوبی میشد.
به قول گودر، "پس این دانشمندا چی کار میکنن" که هنوز اینها رو نمیشه ثبت کرد.

2011-10-12T20:36:00.003+03:30

"... توو قلب تو باشم، بی خونه نیستم، میرم روو همه دنیا پا میذارم، غم دلتنگی رُ تنها میذارم"

"When U're gonna stop breaking my heart, I don't wanna be another on..."

2011-10-12T20:29:00.002+03:30

فردا با دوستام قرار دارم.

حس خوبی یه دنیای واقعی، حس های واقعی و ابراز واقعی اونها، دردودلهای واقعی و نه فقط دردودلی که ماکزیمم همدردی اش بشه اسمایلی ":(". راستش داره یه عالمه از دنیای مجازی خوشم نمیاد، دنیایی که تنهاترمون میکنه، اون چیزایی هم که میخوایم اگه تووش گم نکنم، هیچ وقت تووش قرار نیست پیدا هم کنم.
یه وقتهایی میشم یه دختر، از اردر دهه ی 40 اینها، میگم تکنولوژی هم دوست ندارم، اما خب یه کمی از این حالتهای یخ و داغی ام که خارج میشم، وارد مُد گرم و سرد ام که میشم، با خودم میگه تو باید بلد باشی سرد و گرم باشی و بمونی.

امروز داشتم به یه مسئله ی پیدا کردن مینیمم تفاوت بین هیستوگرامهایی که از فرکانس و duration ورود آدمها بود فکر میکردم(یه مسئله ی ترافیکی بود).
حالا دارم داکیومنت میکنم توو ذهنم که اگر فرکانس رخداد برخی رویداد ها در یه بازه ی زمانی زیاد هست، بازه اشتباهی زیاد بوده. گیریم نمیشه در زمان عقب رفت و اشتباه رو تصحیح کرد، اما میشه جلوی طولانی تر شدنش رو گرفت. اشتباه که نه، بیشتر شبیه تدبیری که در برابر تقدیر داشتیم.

ماندگاری نوشت - با عطیه حرف زدن حس خوبی یه، هر وقت بی حس ترین هم هستم، باهاش حرف میزنم، حس ام خوب میشه، هم خودش هم مامان مهربونش.
*عنوان، رینگ تن مبایلم هست، خیلی ها ازش تعریف میکنن...منم دوس میدارمش.

"کاش توو فضای چشممون، پیدا بشه یه شاپره؛ به ما که خسته ایم بگه، خونه باهار کدوم وره"

2011-10-11T20:44:00.002+03:30

بابا هنوزم مثل همیشه به بعضی کارهایی که من براش بی اینکه بگه، انجام میدم میگه "الهی هر چی از خدا میخوای بدست بیاری"، میدونمم که از ته دلشه، شنیدم که به مامانم هم گفته توو بچه هاش من یه چی دیگه ام براش؛ اما موضوع اینه که به شنیدن این دعاش مثل قدیما دلم پر نمیکشه به حس های خوب؛ گاهی حس میکنم بی تفاوت ام به آرزوهام، همون لحظه که یهویی غصم میشه چرا برام فرقی نداره شدن و نشدن آرزوهام، هنوز کامل چشمام خیس نشده از این بی تقاوتی، از قلبم میگذره این زمزمه که خب من اصرار نمیکنم به چیزی، دوست دارم هر چی بهتره با دید گِلوبالی خدا رخ بده همیشه...

همینطوری نوشت - موقع چت با هدی اون "جیگر" گفتن هاش به من و اون من که در پاسخ، 3> رو میذارم همیشه... آخی، یاد چت دیشب و این که معانی اسمایلی ها رو داشتم مینوشتم و اینکه :پی من یاد خودت میندازه، اصلا دل جی تاک ام که هیچ، دل خودمم تنگ میشه، اندازه ی پای مورچه؛ اوهوم، اندازه ی سوراخ جوراب پای مورچه.

2011-10-10T17:17:00.000+03:30

«...نگاه تو رنگ شب یلداست، منو به خوشبختی میرسونه...»
شاید خود پاییز هم چشم انتظار یلدا باشه، این روزهای پاییزی، این غروبهای اینهمه زودش و این تقلای روزهاش برای بیشتر کش دادن دلگرفتگی های غروب به وسط شبانه روز و تجربه ی تمام حس های بی پناهی دنیا و بی تفاوتی به عالم به وقت غروب.

*All I desire...

2011-10-08T21:18:00.000+03:30

آکادمیک نوشت - خسته نباشم واقعا، دو روزه تنها رسیدم یه ابسترکت رو ریوایز کنم. امروز هم از صبح پیرینت گرفتن داکیومنتهای ابر ملی، توو مرکز آی تی و چند دونه منت ای که سر دکتر اسدی بیچاره برای اولین بار گذاشتم.

خوشحالی نوشت - یکی ایمیل زده بود که خوش به حال کسی یا کسایی که تو الان پیششون هستی و بهشون داری محبت میکنی...
من هیچ محبتی رو اندازه ی میوه هایی که برای بابا آماده میکنم بخوره و سر اینکه اولا همیشه خودش ناز میکنه برای خوردنش و بعدم به مامان تعارف میکنه و اونم معمولا ناز میکنه و آخرشم معمولا "خب نخورِ بابا" و "نمیخورمِ مامان" شنیده میشه و البته هیچی واقعی به خودم تعارف نمیشه، رو خوشحالانه نمیدونم.

اوهوم، "جی تاک، غم انگیز ترین نرم افزار دنیاست"؛ بهترین توصیفی که تا همیشه به خودت بگی هر چی من داغِ با احساس، اون یخ بی احساس.
واقعی اش اینه که من اصلا از تلکنولوژی هم خوشم نمیاد، اصلا دلم تلگراف زدن، دلم با کبوتر، نامه فرستادن، دلم دود دادن چوب میخواد، آخی یا یادِ "رسوندن پیغام دوست داشتن با دود و آتیش زدن یه جنگل از طرف من و اونطرف تنها سوزوندن یه تیکه چوب در بهترین حالت" :))

دیروز،من و گفتنِ "یه پایان تلخ، بهتر از یه تلخی بی پایان هست"... و خدایا! تو شاهد باش من نیت شکستن دل آدمها رو ندارم چون مطمینم تو در دلهای شکسته جا داری.

*اوهوم، این آهنگه رو اتفاقی توو گوشی ام،دوس پیدا کردم و الان همچنان داره ریپیت میشه...

*تا دنیام از هم نپاشه...

2011-10-06T09:11:00.003+03:30

من حس میکنم، نه، من فکر نمیکنم-"فکر کردن" ترکیبی منطقی تر است از "حس کردن"- من تنها حس میکنم و به نظر من "حس کردن" مقدس تر است از "فکر کردن"...
حس میکنم زندگی، بازتاب تمام نیات، تصمیمات و رفتارهای ماست، هیچ چیز بدی در زندگی وجود نداره، مگر اینکه من برچسبِ بد بودن بهش بزنم، من باید دور بشم از هر واقعه ای، دور در بُعد زمان، تا به درستی درک کنم خوبی اش رو، من به اعجاز دستهای مهربون "تقدیر نویس مهربان عالم" ایمان دارم، ایمان توو خالی نیست، ایمانی که خودمم با تمام وجودم سعی میکنم در راستاش باشم، گیریم موفق ظاهر نشم، اما پیش خودم سر افکنده نیستم که حتی تلاشم رو نکردم.

آکادمیک نوشت - دیروز دکتر سربازی که من روز به روز دوس پیدا میکنم شخصیت اش رو، با نگاهش منو پووش کرد برای یه کمی انجام کارهای مونده از تزم.
برای تمام روزهای مونده از این پاییز یه عالمه برنامه دارم، این پاییزی که از قبل در مورد تلخی پیش روش -از یه روزش به بعد- داوری کردم؛ باید بهترین بشه که من یاد بگیرم داوری کردن اصلا رفتار درستی نیست...
اوهوم، *این پاییز به خوشی به یلدا میرسه.

زندگی نوشت - آدمهای صاف و ساده و صادق جذاب تر از آدمهای مغرور، آدمهایی که همیشه ی خدا کارتهایی روو نکرده دارن، هستن. اینو گفتم که بنویسم "صداقت و سادگی" مواظب خودشون باشن، از بس من دوسشون دارم;)

Far far away...

2011-10-05T20:54:00.006+03:30

دو روز پیش با یه عالمه خدا خدا کردن، اونهمه دل دل کردن، اونهمه دعا، حافظ ای که باز کردم،نیتی که براش داشتم و حس خوشبختی ای که با هر نفس موقع باز کردن حافظ براش آرزو میکردم، "معاشران گره از زلف یار باز کنید، شبی خوش است بدین قصه اش دراز کنید؛ حضور خلوت انس است و دوستان جمع اند، و ان یکاد بخوانید و برفراز کنید..." نمیدونستم قراره اینهمه دور بشه، فاصله، غصه داره... اوهوم، فاصله غصه داره، اوهوم، "بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مُرد".

با اینکه ته قلبم روشنه به این اعتقاد که تقدیر، گلوبالی نوشته شده و یه سیب رو به آسمون میندازی، تا بیاد به دستت برسه، یه عالمه چرخ میخوره.

دیروز برای دکتر صفری اسناد بالادستی رو باز برای طرح دی آر ام، "احصا" کردم، بهم از "وجدان کاری" و "مسئولیت پذیری" هامون گفت... آخی، دلم برای دکتر نظری چقدر تنگ شده، دلم برای دکتر صفری و تمام نبودنهاش، تنگ میشه، این روزهای پررنگ از نوشتن ژورنال اف بی دلم میخواست کاری از اردر ابر ملی با دکتر صفری و البته دکتر نظری انجام میدادیم، چه آرزوهایی که من میکنم :)

"نگاه تو، روشن شبهای بی چراغم..."*

2011-10-02T14:29:00.007+03:30

آکادمیک نوشت - دیشب ساعتها ویتینگ بودم، بعدم همون یه کمی هم که خوابیدم، چند بار با استرس از خواب بیدار شدم که نکنه ایمیل ای توو اینباکسم باشه(خوشحالم آ). خدایا تو شاهد باش که یک ماه و نیم فقط کار نوشتن مقاله و حالا هم دوتا کنفرانسِ خوبِ میس شده... همه ی اینها شد نتیجه ی کار آتی تز من؛ ناراحت نیستم، ناراحتی حرمت داره، از کسایی که یه عـــالمه دوسشون دارم فقط ناراحت میشم، عصبانی هم نیستم چون معتقدم "شاید که چو وابینم خیر من در این باشد" اما همچین دلم میخواد این توصیف رو بگم که اچ پی کن یه لب اسلوموشن با یه عالمه حسِ ما "خیلی خفنیم":D

بگذریم، اصلا حس آکادمیک نویسی ام نمیاد، از صبح هم سر کلاس پیام نور بودم، خسته... یکی از بچه ها یه عالمه از یکی از "دوستا من";) تعریف میکرد تا خود خود آخر کلاس؛ برای من، حس خوب نابی بود شنیدن تعریف هاش، آخی، حس افتخار کردن بهش بودم.
خب این جای خالی "ی" خیلی نازه که مینویسم.

این چند روز چقدر با هر بهونه ای اشکام سرازیر میشد، چه پاییز پر دلهره ای...اوهوم، حس خوشبختی درونی هست، به داشتن دوس ترین ها، گیریم از نظر دیگران ساده ترین بیاد، خوشبختی یعنی بی هراس از از دست دادن تا همیشه نفس کشیدن ... و *"اعتماد به اونی که در دستای مهربون خدا هست نه در دستان خودم".

"Standing in the rain, calling out your name, life is not the same without you..."

2011-09-30T21:55:00.008+03:30

" به انتظارِ بغضِ ابرِ پاره پاره؛ تا قلبِ آسمون می بارم؛ بی تو، تنها..."

به اندازه ی تمام دنیا غم انگیزه حس اینکه بودنم با نبودنم فرقی نکنه اونم برای کسی یا کسایی که زندگی بدون او یا اونها اونی نیست که بود.

2011-09-30T11:09:00.000+03:30

"مهربانی یعنی به وقت نیاز کسی، بی اینکه حس بدی بهش دست بده بهش کمک کنیم..."

راستش از تمام جلسات ابر ملی، این رو دوس تر پیدا کردم، دکتر نظری از قول یکی از امامها...

"مهتاب واسه ما، میتابه هر شب..."*

2011-09-29T22:25:00.004+03:30

- اوهوم، یه روی سکه اینه که قهر میکنم با صدا "تا دستم رو محکم تر بگیری و بلندتر بگی بمون"، و روی دیگش اینه که قهر میکنم بی صدا، به روی خودم بیارم، مممکنه "نزدیک شدن اشتباهی و کم بودن فاصله" رو به روم بیاری؛ اوهوم، نزدیک بودن به آدمهای بی تفاوت غم انگیره، دور شدن ازشون غم انگیزتر.

- حس خوبی یه، آدم عزیزدل یکی باشه، آیـــــه ;) من محبت خودش و مامانش رو تا همیشه توو قلبم دارم.

- حس خوبی یه، یکی از دوستا که من براش از اُردر خواهر؛ یکی دوبار تا حالا آهنگ بهم فرستاده که کلمات من تووش هست ;) یا حتی بعضی وقتها کلماتی که من زیاد استفاده میکنم رو بُلد میکنه.

-"شب را ورق زدند و دعا به دعا از دیدگان گریان من سخن گفتند...گفتند ما واژگان عجیب دیگری از دریا، از عطر عشق و عبور نور نوشته ایم، از این به بعد تکلیف بوسه و باران و تولد بی سوال ترانه های تو با ماست؛ باور اگر نمیکنی، این دست خطِ آشنای خداوند است"*

-مامی به داداش میگه این نصیبه که هیچ نمیبره شبیه شماها تربیت شده باشه! همش بهم میگه از واژه های "جان"، "جانم"، "جون دلم" و اینها استفاده کن... الهی، معلومه که بازتاب عمق محبت نگاه مامانها واژه نمیخواد... من اما "درمیام" که داداش جان خب اینها محبتشون خدمتی هست، من اندازه ی حرفم فقط شاید.

"دیگر نه ترس گمشدن از نشانیِ ماه، دیگر نه بن بست باد و نه بلندای ديوار بی سوال"

2011-09-27T21:43:00.002+03:30

"گفتم: میخواهم بروم
گفت: شمعدانی بی تاب ایوانت را چه میکنی؟
گفتم: او را با من چه کار، او نور میخواهد و ... نور. غریبه که نیستی، من حتی به قواره‌ی سایه‌ی یک رویای آفتابی هم، قد نکشیده ام...
گفت: خاطرت نیست همیشه میگفتی سایه‌ها را همه حکایت از نور است و ...نور؟... "

"کی از ستاره بارون چشماشو هم میذاره..."

2011-09-26T17:04:00.000+03:30

روزهایی هم هست که از همین اول صبح، نه، از همون دیشب، تمام فکرت و حواست پرتاب میشه به شانگهای(من که نمیرم هیچ وقت برای پرزنتها)، به آی پی دی پی اس، به این که این کنفرانس میت بشه، به اینکه اگه اکسپت بشه، به اینکه یعنی روزی برسه من این بوک سیم رو کاراکتر به کاراکتر دیلیت کنم.

امروز دلم خواست اسم توکن هایی که اطلاعات آزادی پُرتها رو تووی شبکه منتشر میکنه رو به "فیریدم توکن" نامگذاری کنم، اوهوم، نشان های آزادی.

دیشب از دست تیم اچ پی کن، شبیه این دختر لوسها، گریه ام گرفته بود، خب خسته شدم، خب نُه ماه میشه که این کارآتی اورهد ذهنی بوده برام ... داشتن یه دوست عالی یه، همونطور کاراکترهای خیس من که ماجولیت میشد و مرجان گوش میداد و بعدش هم همدلی هاش.

زندگی نوشت - دیشب توو چت از واژه‌ی "غم انگیز" استفاده کردم، اوهوم غم داره خب، نمیدونم، حس ئه دیگه، گاهی شبیه افتادن از اون پرتگاه و گاهی به شکل دلخوشی های مبهم ته دل.

"انگار شب دیدار باران و بوسه نزدیک است..."

2011-09-25T16:27:00.005+03:30

از دیروز و ابراز اینکه دلم تنگ میشه برای "همینی که هست" -و دنیا دنیا برای خودت، دلم میشه "اندازه‌ی یه نقطه" و حس ای شبیه "با سبدی از بوسه برای چیدن ستاره های قلبت" هستم-.

از روز پنج شنبه و اینکه دکتر اسدی اسلاید فهرست مطالب رو گفت، بعد به من اشاره کرد که یعنی شروع کن، بعد من مثل این خوشحالا و ناخودآگاه با "به نام خدا" شروع کردم؛ یا از همون چهارشنبه غروب موقع بیرون اومدن از سی ای و یهویی دیدن یه آشنایی و بعد انگار دل داشته باشه، انگار درد هم بدونه چی هست و چه مهربون؛ و حس ناشی از تنبلی من و اونم اینکه تی ای دکتر گودرزی بودن، غمگینه.

به واژه ی "توکل و تکیه به خدا" هم میشه علاقه داشت درست اندازه‌ی "محبت"، "معجزه" و "نیت" ، میشه واقعی کوله بارت رو، رو دوش خدا گذاشت، من این مدلی هستما، اما یه وقتهایی بد میشم؛ با همه ی اینها حس خوبی یه باور واقعی به اینکه "اثر انگشت خدا روی همه ی لحظه های زندگی هست"

... "همین جا، نزدیک به همین میل همیشه‌ی رفتن، انگار که بادبادکی از یاد رفته بر خار خوش باور، چشم به راه کودکان دبستانی دور، هی بیقراری غروب را تحمل می‌کند، اما کمی دورتر از باد نابلد، عده ای آشنا، مشغول چراغانی کوچه تا انتهای آینه اند، انگار شب دیدار باران و بوسه نزدیک است"

که باد برای من عطر نفس هایت را بیاورد...

2011-09-22T20:00:00.004+03:30

اینهمه من که از بچگی شیفته ی اسم خیابون، میدون و چهار راه ولیعصر هستم و امروزم باز اون همه پیاده اومدن زیر آفتاب وسط ظهر، انگار که لحظه های آخر باشه، انگار که تکه ای بزرگ از قلبت داره کنده میشه، گیریم دیوانه که باشی، تمام محبت دنیا را به پای کسی یا چیزی میریزی که نمیفهمه چقدر برای عزیزه؛ فاز ما خیلی سخت بود، من اما الان واقعا دوس پیداش کردم و از خدای مهربونم ممنونم این پروژه به "جاها خوبی" رسید؛ اوهوم، وقتی مینویسم تکه ای از قلب ادم کنده میشه؛ همین جای خالی کاراکتر "ی"، جمله ی من درست بعد از شنیدن این کامنت که من از "تایپ" و "اردر" و "خوشحال" استفاده میکنم؛ که دلم تنگ میشه، دلم همین الان تنگ شده، دل ادم هوایی میشه، تکه کلام ات که بیاد روی لبم؛ دلم میگیره، قطرش کوچیک میشه، خیلی کوچیک میشه انقدری که اندازه ی یه نفس هم تووش جا نیست، حبس میشه نفسم، قلبم، شهر، همه ی زندگی ام...

که باد برای من عطر نفس هایت را بیاورد...
ته دلم؛ ته دلم رو که میگردم، یه حس دلخوشی مبهمی رو پیدا میکنم، اوهوم، معطر به حس خوشبختی؛ حس خوبی یه، با تمام قدرت انکار ناپذیر تمام تردیدهایی که هر لحظه ویرانش میکنن و من با تمام وجود آبادش میکنم.

امروز، ارائه ی فاز دو، پایان تمام نگرانی ها، معاون وزیر و اونهمه برخورد محترمانه ی اول صبحش با من، دکتر نظری و خوشحالی هاش و اون اول صبح پشت تلفن به من گفتنش که مسواک ات رو زدی یا نه؛ سن اش نمیخوره دخترش باشم، اما همون حس که چند بار دخترم صدام کرده، رو دوس دارم.

وقتی این بی موقع "ساعت ها عقب کشیدنشون"(جای خالی 'را' ) و دل من که امروز اینهمه گرفته دم غروب؛ تا همیشه یادم میمونه یه ساعت اضافه ی دیشب رو.

"تا دلم آرام بگیرد*"

2011-09-20T23:49:00.000+04:30

امروز، دفتر دکتر نظری، نه، قبلش، تنها همون حس خوب امروز از چهارراه ولیعصر تا میدون ولیعصر؛ بعدش اما دفتر دکتر نظری، تمامِ به قول دوستا "تیکه هایی که به من میپرونه" و من واقعی واقعی جواب میدم.

بعدش و اینکه من به غیر از "اردر" و "خوشحال" و "اور پرزنت" تکه کلام دیگری دارم و اونم "حس" و "احساس" هست و اما توو دلم؛ هیچی هیچی هیچ ارزشش اندازه ی اون کاراکتر "ی" نیست که حذف میشه و من دلم میره ازش، این جای خالی "ی" مواظب خودش باشه از بس من دوسش پیدا کردم.

آیتم سوال به شکل ابری و کامنت خوشحال دکتر نظری، "اگر تو بخواهی، نرم میشوم، حتی از نرم، نرم تر میشوم، مرد نه، ابری شلوار پوش میشوم"*

این "ما پیغام دوست داشتن مان را با دود به هم میرسانیم، نمیدانم آن سو برای تو تکه چوبی هست یا نه، من که اینجا جنگلی را به آتش کشیده ام" و تمام محبتی که تووش بود و نیت من.

امروز و انگار نه انگار آکادمیک بودنم باید بهم بیاد، بیان یکی از آرزوی خوشحالم که مامان بودن حس خوبی یه به نظرم :D

"ها! دردت به جانم، دلم به زیر پایت، کاش آنطرف خیابان منتظرم باشی..."*

2011-09-15T20:40:00.007+04:30

من اما خدا رو به عدالتش نه، راستش بیشتر به مهربونی اش میشناسم... اینکه میگم مهربونه، برای اینه که همیشه آخر لحظه هام، خوبی بوده...
"آرزو كن! آرزو كن! شايد بزرگترين آرزوي تو؛ كوچكترين معجزه ي خدا باشد"
آرزو كردم...نه، راستش آرزو نگردم، میخوام خودش برام آرزو کنه، مال خودش رو دوس تر دارم.

الان دو تا برچسب ماه تووی کیف پولم چسبوندم، هر دو از گوشی کنده شده، یکی اش خیلی برام عزیزه.

کلود نوشت - امروز؛ سازمان فناوری اطلاعات، معاون وزیر و اونهمه مسئول بودن و دلسوز بودنش برای کشور که عجیبه در این شرایط ایران، دو روز پیش و گفتن من به دکتر صفری از ترسناکی آقایون سازمان و خنده ی دکتر صفری و اینکه چک کرده و خیلی ترسناک نیستن، امروز و سر ناهار و اقای هِد فاز یک و از دست من دلخور نباشید گفتنش و من که راحت میگم من ازتون نمیترسم اما ترسناکین و خاطره ی بد ازتون دارم و باز میام درستش کنم و میگم خب البته اگه کامنتهای شما نبود فاز دو گمراهی داشت میرفت...

خوشحالی نوشت - امروز و اسلایدها و دل من که میره وقتی عین خود کلمات من، به زبون خودم همون "سینتکس نصیبه ای";) ، با همون سمی کالن به جای کامای نداشته روی کی برد و همون مدلی که من ترجمه و تایپ کرده بودم توو اسلایدها بود و اون کاراکتر "اینتر" که وسط دو تا جمله ی من زده شده بود و دوسش پیدا کردم و ناز بشه این کاراکتر خب ؛ اوهوم، دلم خواست بنویسم از این مدل حرف زدن، حذف اون "ی" های جمع و مثلا گفتن "ادما اون" به جای "آدمهای اون" و از "یکی دو مدت" امروز و "ها" گفتنها ...

*از تایتل ام محبت میباره و من دوسش دارم، البته از قسمتِ "ها" به بعد؛ میبینی! خود خود منم، ؛چقدر خودمو پس دوس دارم ;)

2011-09-12T01:43:00.001+04:30

دنیا رو بی تو، نمیخوام یه لحظه...دلم خیلی میره از یه این تیکه از آهنگ.

بعضی حرفها هستند، شاید توو دلخوری ها رد و بدل شدند، اما بهرحال شدند؛ همش ته دلت، نگرانی، که اگه واقعی نیت اون جملات این بود که یادت باشه واقعی بودنش رو تا همیشه؛ همیشه خودت رو در لبه ی یه پرتگاه حس میکنی؛نه، شبیه ترس، لمسش نمیکنم، بیشتر شبیه دلهره ی از دست دادن و از دست رفتن هست، جنس دلهره قدرت داره اما جنس ترس از ضعف میاد، دلهره ی از دست رفتن و نداشتنِ تمام "همینی که هست" ها ...

آرزو کن! آرزو کن! شاید بزرگترین آرزوی تو، کوچیکترین معجزه ی خدا باشد...

خوشحالی نوشت - جی تاک امشب، مریم، دوستم ... مریم توو چت یه جمله از اردر تعریف به من داشت؛ ... همون لحظه انگار دنیا رو یه جا آوار کن سر دلم؛ نمیدونم چرا، یعنی میدونم :(.

در مجموع اما، حس خوبی یه زندگی، خدایا ازت ممنوم که هستی.

"پاییز به یلدا میرسه..."*

2011-09-11T00:38:00.000+04:30

از نگرانی این ددلاین یازدهم سپتامبر که اکستند شده انگار، از دل خواهر که هر گوشه از دنیا باشه برای تو می تپه، از دیشب نخوابیده، از صبح با مادر رفته امتحان آیین نامه داده و چقدر دعا کرده پشت در کلاس و چهره ی شاد مامان بعد از قبول شدن، از مامان که از صبح همینطور قربون صدقه ی من میره و من و مثل همیشه گفتن مامان عزیزم باور کن من هر کاری میکنم پرتو کوچیکی، بازتاب محبتهای خودته، از ...

از "ماه در بیاد که چی بشه، میخواد عزیز کی بشه، نمیدونه تو هستی، به جای اون نشستی...;)"، از انگار تمام دنیا مال من باشه و به روی خودم هم بیارم تازه... طیفی از حس های رنگارنگ، طیف بنفش ;) گاهی شبیه غمی عمیق، گاهی شبیه بهترین حس های دنیا... بوی پاییز میاد، من شیفته ی هواش که یهویی میگیره، یهویی میباره، یهویی صاف میشه، هستم...امسال یکی از این غروبهای پاییزی، من دلتنگی سختی خواهم داشت، اما باز از اردر توکل کردن که تنها تدبیر ما*.

از تسبیح سبز رنگه که امشب و فردا باید سهم مامان دوستت، همونی که تسبیح رو ازش داری بشه...
میخواستم از همشون بنویسم، اما نوشتنشون نمیاد، فقط اولش میاد که نوشته میشه، بقیش لمس شدنی یه.
خوشحالی نوشت - من یه ساعت پیش رفتم که بخوابم، با اینمه خواب، بلاگینگ باز بیدارم کرد:دی

"بی تو این سقف هم سقف نیست، ازش دلتنگی می باره"*

2011-09-07T11:25:00.005+04:30

ویس چت دیشب با حس شنیدن صداش، حتی نفس هاش، حتی کی بردش، معجزه میکنه و به سلامت برمیگرده... و شنیدن صدای نفس هاتم دوس دارم و دل من برات تنگه میشه و برگردی حتما و اون "نه دیگه برنمیگردم:پی" و هری دل من پایین ریختن، و بعدش خوشحالی و تعریف کردنهای من و بیان این جمله که دوسش دارم: "خودش نیست، اما خداش هست"... و این آهنگِ بازی.

"... بی تو قلب جهنم هم، مثل خونه واسم سرده؛
جای جالی تو داره، همه دنیامو میگیره،
بی تو آسون ترین کارها، واسم سخت و نفس گیره..."*

این شمردن لحظه های نبودنت برای من، خوش گذروندن همه ی این لحظه ها برای تو، از اردر هر چی حس خوب خوش گذشتن لحظه ها هست مال تو، هر چی دلتنگی هست برای من.

بامدادان به دیدار خوشبختی....

2011-09-07T11:25:00.004+04:30

از خوشحالی هام بگم که فرچه ی رنگ مامان رو برمیدارم یه کوچولو به چند تار موهام میزنم، یا از این به قول یکی "لاو ترکوندن:دی" با مرجان بگم، از اچ پی کن و ددلاین کنفرانس "دیت" بگم که نگرانشم ، یا از "اگه تو از پیشم بری، شمعدونی ها دق میکنن"...

از این که خانوم منشی طبقه ی ما توو مرکز آی تی، بهم یه عالمه ایمیل فرستاده، آخی، ایمیل "اِی آی سی تی سی" ام رو داشته و اون همه که من خوشحال شدم از اینکه پس واقعی میگفت از ندیدن من توو مرکز دلش میگیره؛ از این بنویسم که امروز توو تعریف های بچه ها از اینکه مامان باباهاشون انشاهاشون رو مینوشتن و من حتی دیکته هم خودم به خودم میگفتم،اوهوم اون دختر کوچولوی به اون خودساختگی و البته چاغی (اسم دیگش تپل بود حتی) چی شد و به کجا رسید که حتی خانوم مسئول کنترل پروژه توو مرکز آی تی، میگه چند بار به آقایون هِد همون پروژه ی ابر ملی گفتم شما چقدر لطیفی و میخواسته رفتاراش رو در موردت تلطیف کنه...

از دلتنگی برادرانه ی دیشب، از دل من تنگ تره و اون بعدا با دیدن اینها، یاد من میفتی و اوهوم گفتن من...
از باز بیانِ آدم ها نون قلبشون رو میخورنِ دیروز...

نه اینکه زیبایی در سادگی است، من تعمیم میدم همیشه، خوشبحتی هم در ساده ترین خوشحالی هاست...

"عطر نفس های شماست...*"

2011-09-03T20:31:00.000+04:30

"روی آن شیشه ی تبدار تو را "ها" کردم، اسم زیبای تو را با نفسم جا کردم، شیشه بدجور دلش ابری و بارانی شد، شیشه را یک شبه تبدیل به دریا کردم، با سرانگشت کشیدم به دلش عکس تو را، عکس زیبای تو را سیر تماشا کردم..."

چقدر این نوشته ی بالا رو دوس داشتم.
------------------
خوشحالی نوشت - امروز عصر رفتم برای مامی* مانتو هدیه خریدم، از پول پیام نور، حس خوبی یه هدیه برای اونهایی که دوس میداری...بعد نه اینکه خودم دلم میره از خرید شال، برای خودم هم یه شال که نقش اهورایی داره، خریدم... حس خوبی یه، حس خوشحال بودن :)

توو اتوبوس دختره آلیوم یادگاری رو گذاشته، دلم خواست...
"آخه دنیای تو دنیای دلای سنگی یه، واسه تو فرقی نداره دل من چه رنگی یه..."

"رنگين‌ترين روياها چشم به راهِ دو ديده‌ی بی‌خوابِ آسمانم است..."

2011-09-03T12:37:00.000+04:30

"سختی ها دارد سفر، شب ها دارد راه، افتادن ها دارد آینه، شکستن ها دارد آدمی

و مهم نیست پلها را از کدام سوی رود بزرگ بنا می کنند،
ما به آب خواهیم زد
ما
از پرده های توو در تووی این تقدیر مزخرف عبور خواهیم کرد

... من در قُمار همین علاقه های آسان آدمی
گریه ها از دامن دریا برده و
خوابها به قیمت همین بیداری بی خیال با خته ام"

2011-09-02T16:51:00.000+04:30

آدم قهر میکنه که بیان نازش رو بکشن، این خیلی بدجنسی یه که توو دلشون هم بگن هر طور راحتی، اصلا ادم قهر میکنه که نازش رو بکشن، و این خیلی دردناکه بدون ناز کشیدن بری آشتی...

اونوقت من، جیغ جیغ که میکنم، قهرم که میکنم، خودم بعدش میرم آشتی.

اما الان این کارو نمیکنم، اصلا دلم به جهنم، هر چقدر هم تنگ شد، این کارو نمیکنم.

... از خودم خوشم نمیاد وقتی از سر یه عالمه لجی که میکنم، بگم من چیزی از دست نمیدم، این جور وقتها دلم میخواد خودم رو پانیش کنم و بگم ایشالله بمیری که انقدر بد شدی؛ همین باعث میشه زودی برگردم و بگم نه خب، من خیلی بیشتر از دست میدم اما کاری اش نمیتونم بکنم، کاش جای خالی شون، جای خالی اینهمه ای که خدایی نکرده از دست میدم، اونقدرها هم درد نداشته باشه :(

آکادمیک نوشت - ایده‌ی "اف بی"، تاخیر رو خیلی بهینه نمیکرد، انرژی رو به جاش خیلی بهبود میداد... ایده ی "پی بی" تاخیر رو عالی بهنیه میکنه و توان رو خیلی خوب نمیکنه، برای خودم عجیب هست، سر ترافیک های ساختگی اینو فهمیدم، ترافیک واقعی همه چی روند مورد انتظارم بود. حالا واقعی چرا؟! همچنان دارم فکر میکنم...

"یه آشنایی غریب، زلال بی نهایتی"

2011-08-30T23:35:00.001+04:30

این آهنگه سوره ی احساس، مرجان فرستاده بود...

امروز غروب توو اچ پی کن، حس خوبش...

"یه ساعت انتظار تو، نمیدونی چه حالی یه؛ خط بزن این فاصله رو، شادی همین حوالی یه؛
سرک بکش به خلوتم، مسیر حسرتو ببر؛ نفس بده به عاشقی، به روی دلهره بخند..."

پ.ن.1 - "... وقتی حرفی می زنید، چیزی می گویید و محبتی می‌کنید، هر چقدر آدم مقابلتان بی احساس باشد، بی تفاوت باشد، هر چقدر نخواهد احساسش را بریزد به چهره اش؛ یک جایی زاویه ی گونه اش یا چشمش، حالت چشمانش تغییر می‌کند"...دوست داشتنی ئه اون تغییر.

پ.ن.2 - اصلا نمیبرم کسی که ددلاین هارد داره، اوهوم، منم سافت میگیرم همه چی رو ;)

2011-08-30T15:38:00.000+04:30

امروز آکادمیک...
امروز راجع به میت شدن ددلاین 14 روز دیگه، صحبت با دکتر سربازی، جملش که من نیستم و منو نمیبنه و بهونه های من که کار دارم و اینها و بعد اصلا یهویی گفتن من که 5 ماه با بوک سیم کار کردم و شما خبر نداری و آخی، دکتر سربازی که نرم میگه آره ریزالت میفرستی، اما خودت که دیده نمیشی، به چشم نمیاد کارات...

ایده ی تز من که خود آقای سوپروایزر هم میگه نمیدونه چرا تا اسم سوئیچینگ ترکیبی میاد، خمیازش میاد، میگه هفته ها ست که خیمازه نکشیده و امروز اولین باره، اونم با دیدن سوئیچینگ ترکیبی.

مرجان و آقای سوپروایزر، تعارف مرجان که ریویو کار نصیبه واجب تره، همون لحظه من که نه کار مرجان واجب تره و همون لحظه آقای سوپروایزر که من که کار هیچ کدومتون رو نمیکنم و اینها.

اچ پی کن میس شدنی نیست، اما دکتر سربازی هست، خود دانشکده هست...

"کاین همه نقش عجب در گردش پرگار داشت"*

2011-08-29T13:09:00.003+04:30

اولین تجربه ی کاری.

اولش، نه از اول پروژه، نه، یه کمی قبل تر؛دفتر دانش آموختگان، آقای مسئول باجه و "دخترم به خیر اعتقاد داری"* و موقع بیرون اومدن، و در حال فکر کردن به حرفاش... یهویی سراسر آرزو بودن، انگار یه آرزویی رو از ته قلبت بیرون بیارن...، بعدم تماس دکتر اسدی.

اوهوم، تنها آدم فاز دو بودم، آدمهای جلسات همیشه از فاز دو و سختی هاش و خیلی چیزای دیگه کامنت میدادن؛ خیلی زیاد، غصه خوردم از اینکه حتی تنها باید تی او سی هم درمیاوردم؛ شایدم منم لوسم یه کمی، اما سر همین پروژه یاد گرفتم خودم رو سرزنش نکنم، اوهوم، همیشه همینم خب، در اوج استقلال و اینها هم باشم، یهویی حس بی پناهی ام ئه، اوهوم، به دکتر صفری هم گفته بودم از "اونرشیپ" بودن حس خوبی ندارم.

زیاد اینجا نوشتم تحمل برخی مسئولین تیم با اونهمه "اُورپرزنتی" که میکنن رو نداشتم، اداشو میومدم که همه چی اوکی هست، اما نبود...اینکه سخت بود، رو یادم نمیاد دیگه راستش؛ تنها چند روزشو که خیلی برام تلخ بود، یادش هستم. نگران میشم از یادش، میشم نگران ترین، شاید حتی قرارم رو از دست میدم... شاید باید سراسر زندگی رو به فال نیک گرفت، گیریم با نگاهی خیس.

دیگه یادم نمیاد چه مدلی گذشت تمام روز و شبهایی که ابری بود، تمام آماری که از ایران نبود، تمام اطلاعاتی که کامنت "گلوبالی" بودن خورد، تمام اون چند بار غر زدن ام به دکتر اسدی بیچاره، اون جمله ی روز اولم بهش که من حس نمیکنم از پس این فاز بربیام و دکتر اسدی و نگاه متینش که البته سنگین هم بود،گفت برمیای.

یاد گرفتم که درسته که همیشه باور دارم آدم باید متواضع باشه و ارزش آدمها پیش خدا لزوما به چیزی نیست که به دنیای بیرون نشون میدن؛ اما نباید خودش رو کمتر از اونی که هست، نشون بده.

در مجموع من یه عالمه دوس دارم تک تک لحظه هایی که گذشت رو، و بعضی هاش رو همین الانم دلتنگ شدم، از اردر لوس بازی اش میشه اندازه پای مورچه:(

و برای خوشحالی بنویسم که یاد گرفتم اصطلاح "زدن" هم به جای خوردن ;)... و "چای بزن" ای که به داداش ام اون روزی که اومده بود دم مرکز، گفتم و با تعجب منو نگاه کرد :))

"Standing in the rain..."

2011-08-29T13:09:00.001+04:30

امروز اولین روزی هست بعد از حدود چهار ماه، من بی ابر از خواب بیدار شدم، خدا میدونه چقدر صبح که چشامو باز کردم دلم تنگ شد...

لیمبو رو هم با سه بار اکستند کردن ددلاین انجام دادم؛ به جاش، پنج تا درخواست دادم و این خودش قسمتی از ماجرا بود که خیلی مزه داد، تازه 6 تا، 6 امی خودش دو قسمت بود، یکی اش رو دوس تر داشتم؛ اوهوم، تک تک شش تاشون به رنگ طپش های قلبم بود.

دیروز دوست مرجان، تا مترو اومدنش با من، کامنتش به من که سرشار از احساس هستم... و خدا میدونه من یه لحظه باز توو دلم لبم رو گاز گرفتم که آخه این چه وضعشه، سعی کن خانوم باشی، اصلا یعنی چی با نگاه اولش اینو در مورد تو فهمیده:(
آخی، اینکه یاد من انداخت که پایان نامه ام رو دیده و اون صفحه ی سومش...

آکادمیک نوشت - دیروز از دیدن دکتر سربازی بعد از حدود سه ماه، گُل از گُل ام وا شد و خوبی اش اینه که حس رنگ آکادمیک به زندگی ام داد باز.

حس خوب نوشت - ماه پیشانو عزیز شده دو سه روزه، دوس پیدا کردم... "گُفتُمِش برات خونه میسازُم از خشت و گِل، گفت اگه دوستُم داری جام بده توو خونه ی دل"... "گفت باشه، ولی قول بده که دائم بخندیم..." ... بارون هم میاد، اصلا بهترین حس های دنیاست.

برای زندگی...

2011-08-22T02:03:00.002+04:30

با اینکه خیلی بر این باور هستم که باید گذاشت و گذشت، باید عبور کرد... اما یه جاهایی حق داری، خیلی هم حق داری برنجی، اصلا به نظرم اگر نرنجی، به خودت بد کردی...

اینها رو مینویسم، تاکید هم میکنم، که یادم باشه، اگه نرنجم، اگه بذارم به حساب با محبتی و اینها؛ میگذره میگذره، یهویی میرسم به یه حس بدی، اون حسی که وقتی خودت به خودت حق ندی برنجی، بازتابش هم در دنیای بیرون چیزی متفاوت از همین نخواهد بود...

آدم باید بلد باشه برنجه، بلد باشه نرم ابراز کنه رنجیدگی اش رو، اصلا ارزش یه ادم به اندازه ی رنجیدنهاش هم ربط داره.

به دلم نیست که این مدلی باشم، راستش من همیشه در تمام لحظه های زندگی ام بر این باور بودم که خدا به دل ادم نگاه میکنه، چه میدونم ادمها نون قلبشون رو میخورن و اینکه ادم باید دلش صاف باشه، هنوزم سعی میکنم همینطور بر باورش باشم، حتی اگه موفق ظاهر نشم در اجراش؛ اما داشتن حق رنجیدگی و مهمتر از اون ابرازش، برایم باید مرزی واقعی باشد، اونم نه برای همه، چون واقعی اش اینه که همه که قرار نیست برات مهم باشن یا قرار نیست برای همه مهم باشی، صرفا اونهایی که نزدیکترن.

"توو ذهن کوچه های آشنایی..."

2011-08-22T00:53:00.000+04:30

امشب و درست همین الان..."ای پشتیبان کسی که پشتیبان ندارد! ای پناه آنکس که پناه ندارد! ای راهنمای سرگردانان!..."

امروز بعد از ظهر، توو مترو، همون خانوم فروشنده که پارسال همین روزها، کنارم نشسته بود، که از غصه هاش گفت و آخرم نه اینکه من دلداری داده بودمش، بهم یه جوراب داد که به مامانم بدم و بگم چه مثلا دختر خوبی داره;) ... امروز دیدمش، ازش برچسب ناخن خریدم، نیتم بیشتر جبران محبتش بود؛ اون منو شناخت، آخی... "توو ذهن کوچه های آشنایی، پر شده از پاییز تن طلایی..."

من هی ددلاین اکستند میکنم، نه اینکه باید حتما اون چهار تا درخواستم رو بدم، نه اینکه "دلمم غش و ضعف رفته برای پسرم، لیمبو..."درخواستهایی که میخوام بدم آمادست;) ، چه خوشحالی ام من... شدم بهش: "ها! باشد، دردت به جانم،دلم به زیر پایت، میبوسمت، دعات میکنم...هِی! سعادت، برای تو باشد، قربانت، به این دقیقه ی خوب...من زود گریه ام میگیرد...رد کردن رویای باد، دخالت است در سرنوشتِ نرفتن؛ اما کاش آن سوی خیابان، منتظرم باشی..."

امروز صبح داداش اومده بود سر کوچه ی محل کارمون، همون مرکز آی تی، اوهوم همون "خراب شده" و آدرس دهی من و اینکه میخنده که تو غرب و شرق و شمال و جنوب رو توو ادرس دهی هنوز بلد نیستی هنوز ...اینو نوشتم که بگم، حس خوبی بود، دلم رفت به یاد روزهای دانشکده فنی...

"برای دیدنت امشب، تموم سال بیدارم..."

2011-08-20T01:51:00.001+04:30

"برای دیدنت امشب، تموم سال بیدارم..."

"که اثر انگشت خدا بر همه جا هست..."

2011-08-18T12:50:00.007+04:30

تایتل این پست، یه توکلی داره تووش، من دوسش دارم، گیریم موفق ظاهر نمیشم در همیشه به یاد داشتن اش ...
دیروز حس خیلی خوبی بود، نه اینکه حتی یه دستمال اینهمه ناقابل هدیه بدی و ببینی ازش استفاده میشه.

"دوشنبه:هیچ وقت نمیتونم اولین باری که تنهام گذاشت رو فراموش کنم، قلبم داشت از غصه توو سینه اب میشد، با ناامیدی گفتم: او تمام هست و نیست من بود، اکنون رفته است، بشکن! قلبم! دیگر توان ادامه ی زندگی در من نیست...

پنج شنبه:در مورد فاصله ها دارم شناخت بهتری پیدا میکنم، قبل از این اینقدر به داشتن همه ی چیزای قشنگ علاقه داشتم که مثل گیجا دستمو طرفشون دراز میکردم. بعضی وقتها خیلی دورن و بعضی وقتها فقط چند سانتی متر باهام فاصله داشتن. اما من فکر میکردم چند متر ازم دورن، خیلی وقتها هم خار توو این فاصله بود! این طوری یه درسی رو یاد گرفتم و یه قانون واسه خودم ساختم که یک تجربه ی زخمی از خار میترسد!

دوشنبه:زیبا بودن شادی آوره! وقتی به موهام گل میزنم زیباتر هم میشم.

شنبه:نباید کارای قشنگ و با شکوه هنری رو هل هلکی سر هم کرد، این دنیای نوساز و بزرگ قشنگترین اثر هنریه، که با وجود عجله ای که وقت ساختنش کردنش، به شکل حیرت اوری کامله، بعضی جاها زیادی ستاره وجود داره در صورتی که جاهای دیگه به اندازه ی کافی ستاره نیست، اما حتما این مشکل هم برطرف میشه...

سه شنبه:امروز هوا ابریه، از شرق باد میوزه، به گمونم ما بارون خواهیم داشت...ما!؟ این کلمه از کجا اومده؟...حالا یادم اومد، اون موجود جدید ازش استفاده میکنه.

دوشنبه: ارزش واقعی توو قلب انسانه! یه قلب مهربون بزرگترین ثروته و بدون اون، حتی با داشتن همه چیز، فقیر ترینی..."

لحظه های خوش ...*

2011-08-18T12:49:00.001+04:30

من همیشه، هرگز نترسیدم، از هیچ لحظه‌ی زندگی، همیشه ی همیشه اخر اخرش میگم من لکالی دیدم و خدا گلوبالی تقدیر نوشت...اما یه وقتهایی ترس نیست، یه حسی شبیه خالی شدن قسمتی از قلبم هست، اما واقعی اش اینه که نه اینکه میگن باید به چیزی یا کسی دل ببندی که دل داشته باشه، اگر بستی، و بعدش خالی شدنش رو دیدی، کوتاهی از خودت بوده... اینکه اینها رو نوشتم، اینه که بیشتر، دلیل غصه های پنهان من، حس عدم اطمینانی میشه که به خودم پیدا میکنم، به زندگی، به خدا حتی...بعد میشم بیقرارترین ابر، انقدر میخواد بباره و نمیباره؛ یه وقتهایی هست ادم به یه جایی میرسه، از همه چی میگذره، از ذره ذره ساختن هاش، از همه چی... به جهنم میگه و عبور میکنه، میخواد همه چی، هیچی بشه، اما اون اطمینانه برگرده؛...
اعتماد داشتن به زندگی، به ادمهای زندگی ات و به دستهای خدا، تمام ارامشه دنیاست*...

زندگی نوشت - یعنی ناز بشه مامانی که با دهن روزه برای دخترش اونم از سر یه بار ابراز علاقه به لواشک، برای بار چندمه لواشک داره درست میکنه.

خوشحالی نوشت - دیروز توو مترو، خانومه برچسب مبایل میفروخت، خانوم کناری ام از من خواست براش انتخاب کنم و بچسبونم هم، اون اسمایلی زبون درازی رو بهش میچسبونم و میگم خانوم سبز برای ما حرمت داره، یه ستاره سبز هم این گوشه میچسبونم... خانومه اصلا نفهمید منظورم رو:(، بهم اما یه عالمه تشکر کرد و گفت هر وقت گوشی رو ببینم یادت میفتم...

:( نوشت- باید نمره های ازمایشگاه سیستم عامل و ازمایشگاه معماری بچه ها رو وارد کنم، اصلا حس تصحیح کردن اینهمه تحقیق نمیاد، نه اینکه میدونم کپی پیست کردن، اصلا دست و دلم به نگاه کردن بهشون هم نمیاد... اما تا اخر امروز این کار رو تموم میکنم.

"یه آشنایی غریب، زلال بی نهایتی..."

2011-08-16T11:18:00.000+04:30

"یه ساعت انتظار تو، نمیدونی چه حالی یه، خط بزن این فاصله رو، شادی همین حوالی یه..."
زندگی نوشت- دیروز یکی از دوستا میخواست فلش من رو فرمت کنه، من با اینکه اون اهنگ "همدم" رو از فلش ام کپی کرده بودم، به خاطر همون یه دونه اهنگ -و اصلا برام مهم نبود نتایج کار اتی تز، و نتایج پروژه‌ی مسیربحرانی- دلم نمیومد بذارم فلش ام رو فرمت کنن، آخی، خواستم بگم همچین ادمی هستم، رد دوس داشتنی ها رو -به جهنم که نمیشه واقعی نگه داشت-:(، در قلبم اما نگه میدارم که قلب پاکترین و بی نهایت ترین جای ممکن برای انهاست...

اوهوم،هر بار که عکس میگیرم، بخصوص عکس با ادمهای غریبه، غریبِ آشنا، بخصوص وقتی با نگرانی عکس میگیرم، وقتی بعدش نگاه اینهمه کم روی خودم رو میبینم توو عکسها، وقتی حس میکنم چقدر دلم میخواست میتونستم توو دوربین نگاه کنم انگار که تنها افریده ی خدا هستم، واقعی اش اینه که خسته هم بودم، اینهمه هم لاغر شدم... باید برگردم به روزهای وسط بهار امسال ...

اوهوم، دیشب نه به خاطر اینها، اصلا دلم گرفته بود، وقتی موازی باهاش داشتم این ایتم اقتصادی رو ری ادیت میکردم، وقتی اشک از چشام سرازیر بود، از اون وقتهایی که ادم نمیدونه چش هست... دختر نایسی که غصه هاش هم مثل شادی هاش خیلی ساده تیریگرد میشه، که حتی پتانسیل اش رو داشت تا خود صبح به صفحه ی نت بوک اش خیره بمونه بی اینکه کاری انجام بده...

... یکی که به نظر من از آدمهای خوب و با شخصیت هست، اشاره به این کرد که من دختر نایسی هستم، از اردر مهربون و خوشرو و اینها شاید؛ حس خوبی داشتم؛ نایس بودن خوبه، اما این مهمتره که خودت مهمترین ادم زندگی ات باشی که من یه کمی این مدلی نیستم:(...

"توَکّلِ روشنِ حالا بيا به‌بعد..."*

2011-08-14T01:51:00.000+04:30

اوهوم، روزهای خوبی از کار هست، هم حس ام بهتر شده، هم تقریبا اعجاز دستهای خدا بهمون کمک کرد، خوشحالم، تسبیح سبزرنگم هم پیدا شد*...

دلم میخواد بنویسم، اما از چی... از این النگوهای بنفش ساده، از این موهای جلوی سرم که کوتاهشون کردم، از اینکه به مامانم یاد دادم خودش پی سی رو روشن میکنه، از گراب لودر میره ویندوز، اخی، از اینکه با موس سخته کار کردنش.

اوهوم، از خوشحالی مینویسم... از اینکه قول دادم که همون احتمال 2 درصد که هی هم داره کم میشه، منفی هم شد امشب:(، من "لیبمو" رو تا اخرش میرم، از این یه لحظه شنیدن "خب تو میتونی" وسط اون همه زمزمه‌ی" 98 درصد هم حتی بیشتر...120 درصد:(" و دل من که میره یه لحظه تا وسط ابرها و همون میشه قوتش، قوت قلبم رو میگم... اوهوم، ترشلد دلگرم شدن من رو..:D

زندگی نوشت - معتقدم باید رفتن اونهایی که برات خیلی عزیزن رو تماشا کنی، حتی ساده ترین رفتن‌هاشون رو، نه اینکه تپشهای قلبت میشه بدرقه ی راهشون، نه اینکه میشه معجزه ی بازگشت شون، نه اینکه میشه معجزه ی همیشه بودنشون، همیشه سلامت بودنشون...

خوشحالی نوشت - اینم عکس این دوستمون! توو لیمبو...

برای دلواپسی هام...

2011-08-11T09:35:00.002+04:30

اینو شِر میکنم...
"دل من هم وحشت زده هست... از گذشت زمان، از اینکه زورش نمیرسد به زندگی، به مرگ، به دوست داشتن، به دلتنگی...
دلم میگیرد از همه انتظاری که میکشم و هنوز ادای ادمهای مسلط بر همه چیز رو درمیارم، میروم، می آیم، کار میکنم، حرف میزنم، میخندم، هنوز دیگران را در آغوش میگیرم و ارام به هق هق گریه هاشان همدلی میکنم، هنوز بلدم امید کسی را ناامید نکنم... هنوز دلم روشنه، هنوز بلدم دستی رو که به دستم گرفتم نذارم یخ کنه، چون میدونم غم انگیزه دستی رو تووی دستات بگیری و یخ کنه ... دلم وحشت زده است اما، هنوز میتواند وحشتش را بگذارد پشت سکوتش، پشت پلکهایش و برود بنشیند جلوی عزیزش، جلوی عزیزدلش که همه امیدش این است تو چیزی پیدا کنی، دستی، که بردارد وجودش را به زندگی گره کور بزند، بنشیند و از هم نپاشد، بنشیند و نمیرد..."

گاهگاهی این مدلی میشم؛ یه چند روزی مدل خوبی ندارم،زود حس میکنم چه همه چی بی معنی هست، زودم برمیگردم، حسی شبیه فراموشی حس های قبلی؛ خوبیش اینه که موندنی نیست.

---------
دیروز سر جلسه، اخی، دکتر گودرزی و لبخندش وقتی انحراف فاز ما انقدر کمه و یا دکتر نظری که میپرسه نصفه ی بقیون چی شدن و من و این کتاب شبکه ی ملی اینترنت که داشتم میخوندم و آخر از اینترانت ملی که گفتن و اینکه فکر کن خیلی از دلخوشی مردم این مملکت همین اینترنت هست، اونم این مدلی کنن، یعنی تنها چیزی که میتونم بگم اینه که ایشالله به طرحاتون نرسین ;)

تا تماشای فردا...*

2011-08-10T00:45:00.002+04:30

کلاود نوشت - امروز پیش دکتر صفری، توو جلسات درونی فازمون، خوشحالی هاش و اینکه به فاز یکی ها آفر بدین تیم ما نه اینکه قوی هست، 5 روزه کار اونها رو هم با قیمت کمتر تموم کنیم، یا ادای منو دراوردنش که همه ی استادها رو با گفتن "دکتر" ذکر میکنم و تنها آقای دکتر گودرزی میگم و ... اوهوم، اخرشم محبت اش که تنها بین اون همه تیم مون (پسرا) به من گفت مواظب خودت باش (اصلنم به روو خودم نمیارم که خب فقط من بهش گفتم به سلامتی زود برگردین و اینها...)... آخی، من دوس دارم این عبارت "مواظب خودت باش"، محبت داره تووش.

دیدی یه وقتهایی نیت "on" و "off" بودن لحظه به لحظه برای بعضی ادمها نداری، اما این مدلی میشه، ... میدونی تا یه ترشلدی دل اونها رو میبری، اما اینم میدونی که دل ادم که بشکنه، حتی اگه به رو خودش هم نیاره، اما اون دل نیست که بود...
اوهوم، این هفته هم سینگل تسک هستم، از هفته ی بعد قراره رنگ زندگیم رو از این ابری بودن همیشگی کمرنگ تر کنم...
اوهوم، مفهمی دیشب اون موقع شب بیدار بشی و یه عالمه ...* و یادت بیفته اون تسبیح سبزرنگه رو چرا چند روزه گم کردی، دلخسته ببینی خودت رو...

آغوش تو مقدسه...*

2011-08-08T10:00:00.000+04:30

دیروز سر جلسه، سر ارائه ی یه ایتم فاز ما، اقای مسئول اون یکی فاز، دیستراکتیولی کامنت میداد، منم تووی جمع اونهمه دکتر و اقا، یه کمی دفاع میکنم و دکتری که کنارم نشسته بود، برام روی کاغذ جلوم اسمایلی میکشه و خب من مثلا اومدم از یکی از بچه های فازمون حمایت کنم... از اردر همیشه برنده-برنده رفتارکردن و مدل برنده-بازنده دیدن :( ...

همون آقای دکتر که پیشتر نوشته بودم منو دخترم هم خطاب کرده بود و من دیروزهم سر جلسه کنارش نشسته بودم که برام عدد و رقم جنریت کنه، نه اینکه ایران ما که هیچ، توو خود دنیا هم برخی آمار شفاف ذکر نمیشن... بعد از جلسه اومد اتاق ما و یه عالمه باهامون حرف زد و ایتمهامون رو شفافتر کرد... من یکی از حرفاش رو خیلی دوس داشتم واونم این بود که امام صادق گفته مهربانی یعنی به حین نیاز کسی، باهاش خوب رفتار کنی، از اردر اینکه مدارا کنی و منت اینها سرش نذاری...
باز به برچسب ماه زرد رنگی که من روو گوشی ام دارم، میگه "اینو بکن و عکس من رو بزن جاش، ماه ماه ئه دیگه ، چه فرقی داره"؛ آخی، نمیدونه نیت چسبوندن این ماه زرد رنگه که خوابیده، چی هست :(

خوشحالی نوشت - از دیروز دارم فکر میکنم اون دخترایی که از اون یکی فاز گاه گاهی میان و ارائه دارن و ... این آقای دکتر با لفظ "خانومهای خوب!" ازشون یاد کرد و من فوقش بشم دخترش؛ شاید چون شبیه اونها با اعتماد به نفس از کارم دفاع نمیکنم؛ راستش اصلا مهم هم نیست خب ;)، خودم این مدلی حس بهتری دارم ...

*این آهنگ "عادت" رو داشت میداد، دوس داشتم...کلمه ی "مقدس" و "آغوش" دوس داشتم ...

"Can we ask the sun to shine forever..."

2011-08-04T16:23:00.004+04:30

خوشحالی نوشت- نه اینکه خستمون کردن از بس هر روز جدول ایتمهامون رو ایراد میگرفتن، سه شنبه یه همچین ایمیل رو فرستادم، اصلنم حواسم نیست اونها استادم هستن... خب مثلا مثل همیشه داشتم مینوشتم و خواستم معنی ولیوابل رو داشته باشم حتما ...:D

"به نام خدا

لطفا نظرات خود را در مورد ToC آیتم 43 ( بررسی امکان سنجی تجاری رایانش ابری در ایران) تا اخر امروز به ما ارسال کنید؛ در صورت عدم دریافت نظرات ارزشمند شما، ناگزیر به طی کردن همین روند با فرض موافقت شما خواهیم بود.

باتشکر "

اونروزی هم دکتر صفری، میخنده به بیان ایمیل ام ... الانم ایمیل زده، از واژه ی ارزشمند با دونقطه دی استفاده کرده... من به روی خودم نمیارم که چه اگرسیو ایمیل زده بودم ... خوبی اش اینه که فعل دارم توو ایمیل هام، آخه هنوزم کامنت از اردر خسیس بودنم در فعل گذاشتن، زیاد شنیده میشه در این داکیومنت هایی که جنریت میشن...

راستش با تمام سختی هایی که بود، با تمام لحظه لحظه ی این روزهایی که پیک باری شون داره تموم میشه-و من با تمام وجود بعضی هاش رو حالا حالاها خواهم داشت- دلم نمیاد تموم شدن این روزها رو:( دلم نمیاد حتی تماشای لحظه لحظه ی تموم شدنشون رو:( اوهوم، همیشه میگم باید رفتن اونهایی که دوس داری رو تماشا کنی، باید پست سرشون، با نگاهت بدرقشون کنی، خدا رو چه دیدی، زود برگردن شاید...

در مورد این روزها، سختی هاشون، خوشی هاشون... من حتی مرددم به تماشای رفتن اونها... بعضی چیزا و لحظه ها، لبخند رو پهن میکنه روی لب ادم که پتانسیل اش رو داره چشم ها رو خیس کنه...
بریم:D سر این ریپرت که تا امشب باید تموم بشه... "بریم" رو دوس داشتم;)

"Life is not the same Without you..."

2011-08-03T22:43:00.005+04:30

این آهنگ از دیروز همینطور تکرار میشه، اوهوم، رینگ تن گوشی ام هم...

"Standing in the rain,Calling out your name,Life is not the same
Without you…

Stars are brightening shiny in the sky...
Here we are alone and out of time…"

پی نوشت- اما من وقتی جواب میدم "به تو ربطی نداره"، اونم من، که اصلا بهم نمیاد این مدلی حرف زدن، اوهوم، خیلی باید لج کرده باشم با خودم که چنین جواب بدم...ارزوئه دیگه، دلم میخواست بشنوم نه اگه میشه نرو، بدون تو کلا زندگی همون نیست دیگه...
حتی مامانت هم اینو بهت نمیگه :(...

کلاد نوشت - امروز سر جلسه، این دکتری که دید اقتصادی داره و اینها(دو سه بارم من با لفظ دخترم صدا زده)، گفت پیش خانوم تیموری بشینم، خانوم تیموری هم یه برگه جلوشه و توو اون چیت چت هاشون هم هست، گاه گاهی این دکتره، دستش رو دراز میکرد با خودکارش یه چی مینوشت کنار نوشته ها... الان دارم نگاه میکنم، میحندم بهش و یا اینکه ماه رو روی گوشی من دیده، میگه من ماه رو دیدم برم عید فطر شده و ...خبر نداره نیت اون ماه که من چسبوندم رو گوشی ام ... بعضی دنیاشون کوچیکه، من، شاید دلم...

در جمع من و این لحظه های بی قرار....*

2011-07-31T16:55:00.002+04:30

زندگی نوشت - از ضمیمرهای مالکیت که میچسبه به کلمات، شبیه شب "ات" به خیر، گفتنم... اوهوم، همین الانم دلم تنگ میشه... غم انگیزه...*
دلم تنگ میشه، خیلی... میفهمی، زهرا یه دفعه ای قبلنا گفته بود من آنیمایی هستم، اوهوم، من حتی این برگه های دفتر یادداشت رو هم میس میکنم ...

کِلاد نوشت - اینهمه شب تا صبح بیداری و نخوابیدن و جنریت کردن داکیومنتهای یه عالمه صفحه ای...اینهمه مدیر(استاد) و ما چند تا مهندس بیچاره، که نقش کارگراشون رو داریم...
چیت چت الان و من که با یه عالمه حرص مینوسم "ایشالله بمیرن" ... اوهوم، اصلا حیفه این خودکار بنفش که باهاش راجع به این کلاد و آدمهای کلادی نوشته بشه...
من در این پروژه حس تنهایی رو با تمام وجودم درک دارم میکنم، حس بی پشتیبانی... خودامون هستیم فقط، اما خوبی اش اینه که همیشه حس میکنم خدا هست هنوز...
نه اینکه امروز باز ارائه ی من بود، نه اینکه از سه تا استاد مشاور فاز من، دوتاشون نیومدن، یکی شون هم سر جلسه تازه داکیومنت رو میخونه...

میخوام بعد از این جلسه، برم پیش دکتر اسدی، میخوام بهش بگم این نشد رسمش، که سه ماهه اینجا هستم، آخر حتی به چشم استاد من هم مهربونی نمیکنی، چه برسه به اینکه سر پرزنتیشن من که تنها نگاهم به نگاه تو هست، رنگش، رنگ نگاهت رو میگم انقدر سردی داره تووش...

... یه چیت چت از اردر کامنت به من حین ارائه اینها بود : "صداقت زیادی؛ اعتماد به نفس صفر حتی منفی؛ بلده اما استرس داره؛ یه نگاه به ما بندازه بد نیست؛ ..."

"یه شب زیر بارون که چشمم به راهه، میبینم که کوچه پر نور ماه ئه"

2011-07-28T09:05:00.001+04:30

"باید از کلمات گذشت، از 'اندوهت شب یلداست و خنده ات خورشید فردا

نوری که نوید طلوعش، طاقت بخش دلی است در تحمل تاریکی...'

باید از کلمات گذشت تا به ویرانی بنای جهانی برخاست که تو در آن غمگین باشی"

مرزی که باید برایم واقعی است، یعنی نیت ام اینه، خیلی وقتها هم موفق نمیشم: نیت صدمه زدن نداشته باش! آگاهانه صدمه هم نخور"، نگریزی، گریزگاه نشوی و همیشه هم دلت صاف باشه و مهربانی کنی..."
مرزی که چند روزی است، برایم واقعی شده است، در دنیایی هستیم که فقط باید اور پرزنت کنی خودت رو؛ گیریم دوس نداری، لااقل تواضع زیادی هم نباید داشته باش ...

میفهمی نصیبه، ادم باید شان خودش رو نگه داره، با هرکسی هر بررخوردی رو نکنه گیریم از سر مهربونی حتی... جمله هام یادم رفته، باید اون دفترچه ام رو بخونم باز، باید همون نصیبه ی پر از ارامش و با محبت باشم، با محبتی برای اونهایی که چراغونی قلبم هستن و مهربونی برای همه... من تمام تلاشم رو میکنم که موفق ظاهر بشم...

خیس نوشت - انقدر بهم مزه داد چند شب پیش که بابا توو تراس خواب بود و وقتی من دیروقت رفتم برم بخوام و دیدم داره خواب میبینه، بیدارش کردم، آب بهش دادم و با همین دستهام عرقهای روی پیشونی اش رو پاک کردم... آخی، باید میبوسیدمشون... و یا صبح که می شنیدم مامان به بابا میگه من به دوستام گفتم خیلی خوشبختم که نصیبه رو دارم....
موضوع اینجاست که الان در حال حاضر نصیبه خودش چنین حسی رو نداره، برای همینم میگم باید ریکاور بشم...

سوگند به تمامی قلبهای امیدواران...*

2011-07-27T21:02:00.003+04:30

این روزها چندین بار تووی گودر هم شر کردم شبیه "باید پناه ای باشد... پناهی برای دلتنگی ها و خستگی هایت؛ باید پناهی باشد که خستگی هایت را درک کند، پناهی که بفهمد درد داری، بفهمد حرف داری و حرف زدنت نمی آید، بفهمد حتی سه نقطه هایت را... و تمام بغضت را میان هرم نفسهایش، نفس بکشی..." و یا حتی من که این موهای جلوی سرم رو میکشم، از فری درمیاد، میبرم در افق چشمام و بهشون میگم "میگن موهای سر ادم، دلداری دادن بلدن..."
امروز به یکی گفتم ادم آهنی ... اینهایی که وقتی درد داری، بلد نیستن دلداری بدن، میخندن و هیچی تو براشون مهم نیست... ادم اهنی برای تو هستن، حتی اگه براشون نرم ترین فلز دنیا باشی، جیوه باشی... اخرش اما جیوه هم سرب خواهد شد، بعدم محو ...

دختری که معمولا "مدونایی"رفتار میکنه و "آمازونی" اش از اُردر تلخی اش، کمرنگه؛ دختری که مامانش هم همیشه دعواش میکنه که این نشد زندگی که همیشه خودت رو مقصر میدونی...

اوهوم، همین دختره، یه وقتهایی انقدر از شدت خستگی، ناراحته که بعدش خودش فکر میکنه نصیبه! یادت باشه دروغکی اداشو میای اگه واقعا بدی رو با خوبی جواب ندی... تازشم اون بدی از نظر تو هست،شاید واقعا بدی نیست...
من خیلی این یکی دو روزه فکر کردم و خب بهرحال خودم رو ملامت نمیکنم و این اولین تجربه ی کاری هست، اما قول دادم به خودم که هیچ وقت هیچ وقت هیچ وقت عصبانیت و یا ناراحتی ام رو نشون ندم و همیشه شبیه قبلا با "الابالذکرالله تطمین القلوب"* آروم بشم...
چی شد من اینهمه نااروم شدم، من خوب و اروم بودم... خسته ام یه کم...اما این بهونه ی مناسبی نیست، این ها لحظه های زندگی من هست و باید با اغوش باز و با لبخند بر لب زندگی شون کنم... خسته ام، اما چند راهکار نوشتم برای خودم که دیگه هیچ وقت خسته نشم، میدونی خستگی از چی میاد از اینکه چیزهایی برات مهم باشن بیشتر از اونی که شایستگی اش رو داشته باشن...

"*...بی اعتمادم کن به همه ی دنیا"

2011-07-23T17:02:00.001+04:30

الان تووی مترو برگشت به خونه ام، این دو هفته ددلاین های هارد داریم، من وقتی شلوار جین ای که چهار هفته پیش خریدم رو امروز میبینم کمرش برام باز شده، غصم میشه...

شاید خسته ام، شایدم نیستم... اما حس میکنم تکه های قلبم رو هم در دستام، امروز حس میکنم قلب ادمها چه بی صدا میشکنه، من مال خودم رو حس کردم امروز...نه، من دختر قوی ای هستم، به روی خودم نمیارم، اما اینجا نوشته میشه برای فردا روزی که بخونم و ببینم دلی (دل خودم) چه تپیدنهایی داشت...
مامان من همیشه میگه تربیت من با اونی که میخواسته فرق داره،دلش میخواست من یه کمی سربی تر بودم ;)

خدا میدونه چندبار بی پروا وقت و بی وقت آرزو کردم این روزها، اصلا نمیومدم این پروژه با دکتر اسدی اینها و زبانم رو داشتم میخوندم، ادامه اش میدادم و امسال از ایران میرفتم،میرفتم یه جایی با هوایی همیشه نمدار و بی قرار...

تا این درفت رو بنویسم، چقدر چه جمله هایی ازش حذف شد، دارم پیاده میشم الان، یه لاک هم برای خودم از سر خوشحال شدن توو مترو خریدم، آهنگ *"اسم تو بارونه، عطر تو همراشه، اون گوشه از قلبم که مال هیچ کس نیست، کی با تو آروم شد، اصلا مشخص نیست" و ریپیت شدنش رو... و حس خوب اینکه همش منم دارم به یه ماه دیگه فکر میکنم، حس میکنم این ددلاین ها میت بشن...

کِلاد نوشت :D - با اینکه خسته ام و دلم تنگ شده برای یه ماه دیگه:( ... اندازه ی پای مورچه؛ برای تا فردا اندازه تک تک دقیقه هام کار دارم... عب نداره، خدایا! همین که حس کنم تو هستی، هر چند زیادم باهات قهر میکنم، اما حس اینکه من به اعجاز دستهای تو ایمان دارم همیشه؛ حس آرامشه...

پی نوشت - من الان ارومم، حس خوبی دارم، نیست بچه های کلاسم رو توو مترو هم دیدم و اینکه راضی هستن و اینها.... نمیدونم، گاهس حس میکنم زندگی فقط دل آفریده های خدا رو بدست اوردنه، گیریم سطح سواد مملکتت پایین بیاد :D

عطر تو همراشه....

2011-07-20T15:19:00.004+04:30

الان در یکی از همون جلسه های چهارشنبه هستیم... آخی، این رو برگه نوشتنِ لج هامون (ما 4نفر) که در اومده و این کوآلتی کنترلرمون;) که میخونه و بعد دست به دست میکنه.

البته اینجا یه خانوم آقا هم هستند که برگه بازی میکنن، یعنی پس من بی تربیت نیستم آ، ادمهای دیگه هم همینطوری هستن، بیچاره این آقایی که داره پرزنت میکنه پس...
این آقای پرزنت کننده زورش به هیچ کی نمیرسه، یهویی با حالت تحقیر آمیزی به من میگه شما چی میخونی؟ من مات و مبهوت بهش میگم کامپیوتر ... همه اینجا دارن میخندن که این چه وضع حرف زدنش بود ....

خوشحالی نوشت - قبلا گفته بودم به وقتهایی "بی تربیت" از روی یه عالمه حس خوب هست،اوهوم، حرمت داره، به هر کسی نمیگم ;)
الان یکی منو ببینه، با خودش میگه چه دختر خوشحالی؛ اوهوم... اصلا "همینه که هست" که من اینهمه این جمله رو دلم تنگ میشه براش :(...

این آهنگه که خودش حس خوب بود،آخی... حس خوب دیگش به این هم هست که یهویی یه ادمی که توو قلب تو هست، ازت میخواد بهش بفرستی ...

"حالم عوض میشه، حرف تو که باشه

اسم تو بارون ئه، عطر تو همراش ئه

اون گوشه از قلبم که مال هیچ کس نیست

کی با تو آروم شد، اصلا مشخص نیست..."

آسمون، ماه داره...*

2011-07-18T00:20:00.001+04:30

خوشحالی نوشت - یه برچسب ستاره ی سبز رنگ به سمت چپ بالای گوشی ام چسبوندم با نیت حرمت رنگ سبز (آخی حرمت رنگ سبز و همه ی تلخی های بعدش...) و اینها و یه ماه زرد رنگ در حال خواب که پایین سمت راست چسبوندم، یه ماه خوشحال که هر چی هم من نگاش میکنم و ذره ذره دلم آب میشه از دیدنش، همش خوابه :(...

"به دور نرگس مست ات سلام ات را دعا گفتیم..." اینو حافظ دیروز به من گفت، یعنی من تووی مترو از بچه ئه فال گرفتم و مدل همیشگی ام هست انتخاب با یه عالمه دقت و اینها... بعد تا خود خونه دل دل کردن ام که بازش کنم...

این روزها زمان روی دور تند هست، من هر شب نگاه میکنم یه کمی داکیومنت خوندم، اما خیلی هاشون ربطی به فاز من نداشته، در همون لحظه ای که میخوام نگران بشم، به خودم میگم کاسه ی داغتر از آش! اونی که بهش میگن داغون;) پاشده رفته، اصلا به تو چه مربوط! ... اما واقعی اش اینه که دلم میخواد دکتر اسدی در پایان از اعتمادی که کرده، پشیمون نباشه...

من از نیم ساعت پیش میخوام بخوابم، یه آهنگی هست، دلم رو برده:پی

"...پولک ماهی دریا، یه ستاره یه حباب ئه

ای نگاهت همه دریا! دل من در تب و تاب ئه...

ای نگاهت همه دریا! من یه ماهی تووی شست ات

قربون ساحل دستت، قربون چشمای مستت... "*

Brightness without any light

2011-07-14T01:33:00.005+04:30

امروز ارائه داشتیم، یعنی استاد مسئول فازم، که منم داره با نرخ نمایی از استایل آکادمیک اش خوشم میاد، قبل از ارائه لبخند گرمی میزنه و خبر نداره این دختره یهویی برمیگرده و اسلاید اسکیپ میکنه... خودم راضی نبودم.

مامان پیش استادش همش تعریف کرده یه دختری دارم سوال برام طرح میکنه و ازم میپرسه و اصلا اگه اون نبود من آیین نامه یاد نمیگرفتم و اینها ...
اوهوم، محبتش از اونهایی هست که قلبم رو چراغون میکنه...

...دیدی یهویی خوابت رو برای یکی تعریف میکنی، خوابت از دور شدن همون خودش هست، دیدی دلت هری میریزه... مثل همین امشب من...بعد با خودت میگی من برای آب هم تعریفش کردم، اعتقاد این مدلی دارم که آب روشنایی هست، نه اینکه آب که هیچ، همون قطره اشک پیشت سرش، معجزه میکند...

میبینی از دعا و آرزو رسیدم به معجزه، "دعا" حس دلگرمی داره مخصوصا وقتی برای اونهایی باشه که خیلی دوسشون داری، "آرزو" از سر یه عالمه خوشحالی یه، اوهوم، "معجزه" خود خود خود تقدیر گلوبالی خداست...منم قبلا همیشه گفتم شیفته ی تکیه کردن به خودش و اون دستور دادنهاش به اون "تقدیر نویس مهربون عالَم" هستم، از اردرِ اینجا یکی تکیه کرده به ما، اون خط تقدیرش رو ادیت کن؛نه، ادیت چی یه، پاکش کن، از اول با رنگ بنفش بنویس، خوب بنویس، گیریم اشکش هم یه جاهایی باید درآد،اما نرم بنویس، حواسش باشه قدمهای ما رو پا میذاره، یادش باشه هموارش نمیکردیم سخت تر بود براش... :)

برم بخوابم:D
خوابم میاد، این هفته هم خیلی کار هست...

"باغ بی برگی ما گل میکنه، دریایی از جوونه میشه"*

2011-07-10T19:51:00.002+04:30

میبینی دلخوشی از اینکه برگشتنی ها، توو مترو به بابا که خبر میدم بیاد دنبالم و اینکه آب هم بیار و اون ببخشید گفتنِ من و اون "باشه" گفتن اون و این دل من که از شنیدن این کلمه های خودم از دهن بعضی ها، میره میره میره انقدر دور دور دور که، گاهی نبودش رو حس میکنم، میفهمی دل ادم میره چقدر بی قراری یه ...

دارم با مریممون چت میکنم، تا میگه اینجا که هستم بیشتر دوسِتون دارم، یهویی اشکام سرازیر میشه... تایپی یه، متوجه نمیشه؛ چت است دیگر، کسی چه میداند با چشمان خیس...
چت های این چند روز، همش این مدلی بوده...

امروز حس خوبی یه، دکتر گودرزی و یه دکتر دیگه هم تووی فاز من مشاور شدن تازگی، من همیشه استایل دکتر گودرزی و اون احترامش رو یادمه، نه اینکه همیشه برعکس جمله ی دکتر ربیعی که همه ی ایرانی ها عاشق "بدست گرفتن اونرشیپ ای هستن" و من اما واقعا نیستم، ترجیح میدم یکی باشه دقیقا بگه چه کاری درسته و چه باید کرد و بعد من نظرمو بدم،شاید بهتر باشه، میبینی؛ حتی تووی کد زدن هم از همون اول، شیفته ی این بودم که یه کد خوشحال بنویسم و بعد دیباگش کنم...

... تمام دیروز بعد از ظهر من هم با اون تسبیح سبزرنگم که همیشه حس خوب آرامشم هست، دعا میکردم، چقدر تلخه بی تفاوتی بهش، اما مهم نیست، من حس میکنم حس میکنم حس میکنم مهم نیست نتیجه، نتیجه ی لکالی... مهم اینه که اگه قدم و نیت راستی باشه، "باغ بی برگی گل میکنه..."*

خوشحالی نوشت - من تازه امروز فهمیدن "بالطبع" رو تا حالا مینوشتم "بالتبع"...خسته نباشم واقعا :))

"یه کبریت بکش روو تاریکی ها..."

2011-07-10T10:02:00.001+04:30

"شب از پنجره بهم زل زده، بمون ماه من! پناهم بده!
پناهم بده که بارون میاد، که پرپر میشم توو دستای باد..."

پر غرور چون آبشاران، بودن اما ساده بودن*

2011-07-05T19:55:00.001+04:30

"می توان در گریه ی ابر با خیال غنچه خوش بود، زایش آینده را در هر خزانی دید و آسود... "*

باید برای فردا داکیومنت بنویسم، نوشتم، اما ادیت کردنش نمیاد...

پیپر کار آتی(پی بی) ، نوشتنش نمیاد:( ...
زودتر تموم بشه که دیگه برای همیشه دلایل خمیازه هایی آقای سوپروایزرمون از بین بره...نه اینکه خودشم میگه نمیدونه چرا تمام این دو سال، هر وقت راجع به راهگزینی ترکیبی با من اومد صحبت کنه، خمیازه کشید، منم همیشه گفتم از بس موضوع جذابه و اینها...
اصلا خیلی هم جذابه، اصلا من اگه بسته بودم، حتمی شیفته ی اس سی پی های نصیبه میشدم، اصلا تموم بسته های شبکه دلشون هم بخواد از اس سی پی رد بشن :پی ...

زندگی نوشت - ناراحت نمیشم اگه بهم بگن دختر احساساتی ای هستم؛ چون هستم، اما به موقعش خیلی هم لاجیکال رفتار میکنم، اصلا یک روی سکه، احساساتی بودنه و روی دیگر لاجیکال بودن ئه ... ناراحت نمیشم اگه بگن رویایی فکر میکنم؛ اصلا دلم نخواسته و نمیخواد به بدترین فکر کنم، دلم میخواد همیشه بهترین تصویرها رو در ذهنم داشته باشم، به جهنم که یهویی واقعیت میخواد خودشو با اون دنیا دنیا متفاوت نشون بده...

خوشحالی نوشت - یعنی آخر تابستون ... پیپر، ژورنال، پروژه ی رایانش ابری ، کار دکتر بنی اسدی ...تموم شدن... چه حس خوبی میتونه باشه;)

"خورشید، من، تو، آسمان، میشویم جهان، میشویم ما"

2011-07-04T22:45:00.007+04:30

دل من اگر چه بشکست، به فدای چشم مست اش...

میفهمی دیروز تووی غروب تووی مترو، چقدر از شنیدن بیماری به اون سادگی، من هم درد کشیدم...
میفهمی راه رفته، برگشت نداره و تو تنها ناگزیر هستی به اینکه تپش های قلبت رو پشت و پناه اش کنی...

اینکه امروز ظهر هنوز یک ساعت از شنیدن این جمله ی بابا -وقتی لباس اتو کرده اش رو میبینه - "الهی هر چی از خدا میخوای و دوس داری بدست بیاری"، نگذشته بود که نفسهام حبس شدن، اینکه زیر همین آسمون خدا باشی و حس کنی نفس نمیتونی بکشی، اونم من که قربون صدقه ی همین آسمون هم میرم که نفس اونهایی که دوسشون دارم تووشه، چه برسه به خوداشون که دوسشون دارم...

اینکه امروز هیچ حق انتخابی به من داده نشد... اونم من، که سعی میکنم قید مطلق به کار نبرم که بی هوا تووی تعارفش نمونم؛ و شنیدنِ "نباید" و "بایدِ" امروز و خیسی آرزوی اینکه کاش "شاید" بود... توو زندگی ام کم بوده که انقدر شبیه امروز، دنیا دنیا آرزو بوده باشم...

میفهمی خیس شدن چشمهام و پاره پاره شدن لبها از فشار دادن دندونهام رووشون...

"در حریر بوسه ات ... به کهکشان، به بی کران، به جاودان"*

2011-07-01T13:07:00.001+04:30

نه اینکه "مگه جهنم یخ بزنه" من فکر نکنم آخرش همه چی درست ترین هست، نه اینکه خودمم دارم موازی، مثل همیشه تلاشم رو میکنم؛ اما نگران این فاز از پروژه مون هم هستم، به روی خودم نمیارم تووی واقعیت، اما هستم... با اینکه همیشه دارم اینو که ادم باید دانه های دلش پیدا باشه و صادقانه رفتار کنه و اینها...
شایدم صادقانه ام هست که به روی خودم نمیارم، نه اینکه از درون همیشه حس اینکه تو دختر قوی ای هستی -گیریم احساسی هم بگن هستی- و لحظه های آخر همیشه خدا نزدیکتر میشه، رو دارم...

خوشحالی نوشت - یعنی حتی برای ترجمه دلم نمیاد برای واژه ی پیر توو پیر، معنایی جز همتا به همتا انتخاب کنم، از بس محبت داره تووش... یعنی یعنی یعنی مواظب خودش باشه;) این واژه ی محبت ...

همین الان نوشت - همون آهنگِ* " به راه پرستاره میکشانی ام، فراتر از ستاره می نشانی ام...تو میدمی و آفتای میشود..." رو نه اینکه حس خوبی یه، دارم میشنوم، خدا میدونه چقدر پتانسیل لبریز کردن من رو از حس های خوب و دلتنگی داره... نیت تاب اوردن حسهای خوب برای لحظه هاست.

"صبوری کن سایه ی پا در گریز! خورشید برای باز آمدن است که میرود..."*

2011-06-26T23:50:00.006+04:30

اینکه همیشه از دور دلت میخواست به بعضی آدمها نزدیکتر بودی، حتی خیلی وقتها بود که جای خالی شون رو حس میکردی، صرفا یه حس خوب ...
اوهوم، خودم میدونم که دوست داشتن حرمت داره برای همینم هست که فعل حس خوب رو دارم به کار میبرم، صرفا حس خوب؛ من حتی اعتقاد دارم به اینکه انقدر دوس داشتن حرمت داره و نباید هدر بره حتی فعلش، شبیه دلتنگی ئه، نباید هر جا به کار بره، شبیه حتی کلمه هام که حرمت دارن، ناز بشم خب ;) که انقدرخسیسم حتی تووی "جانم" گفتن هام، که حتی به کار نمیبرم "جان دلم" رو...

... ادمها پتانسیل اینو دارن که به اون اندازه ی تصویر قلبی پاک و روشنی که ازشون ساختی، نباشن و حق هم دارن و تو هم حق داری توو دلت بهشون بگی "بدجنس دق بده ;)...اصلا ایشالله بترکی(خدانکنه البته حالا)..."

گاهی وقتها اینطوری میشم، مثل امروز (درست شبیه خیلی از آدمهای دیگه احتمالا)... که میشم همون عروسک فلش ممری ام که صبحی با یه قلب بزرگ میره پیش آدمهایی که دوسشون داره و عصری با قلبی شکسته شکسته ... بعد میاد خونه، همینطور که موهاش رو باز کرده و داره باهاش بازی میکنه و هی میذاره دور گوشش و هی درمیاره، به خودش میگه عزیزدلم! ترشلد تو زیادی پایینه، وگرنه اون بی محبت نبود، یا اصلا حتی دلیلی نداشت که بخواد با محبت باشه... "عزیزدلم" هم از اون کلمه هایی ئه که حرمت داره ...چه برای خودمم به کار میبرم;)

*امروز ظهر و گفتن این جمله ام که "آدمها نون قلبشون رو میخورن" و مهم نیست چی تووی زندگی دارن مهم اینه که هارمونیکهای قلبشون حس خوشبختی رو در خودشون و اونهایی که دوست میدارن، نقش میکنه... بهش ایمان دارم.

"همين رويای ساده‌ی رفتن و بعد بی‌خبر آمدن‌های هميشه‌..."

2011-06-26T14:35:00.006+04:30

یه وقتهایی هست، یه لحظه هایی، یه حس هایی ...همش زمزمه میکنم "اوهوم، همون دو تا کوه بلند که بینشون یه دره و یه پل روی دره هست، عبور از این پل، پلی که با هر قدم محو میشه پشت سرش؛ روبرو، کوه؛ پشت سر، کوه؛ یا به قله ی روبرو میرسی و یا به دره میفتی...
به قله چشم میدوزم اما نگرانم و مردد، نگران از نرسیدن و مردد برای رسیدن...چقدر ادم دلش میخواد کوله بارش رو نه به گفتن؛ که واقعی واقعی بذاره روی دوش خدا... "

امروز صبح نوشت - از صبح اومدم مثلا سر کار، اما دلم "همون که قد یه گنجشکه و وقتی میگیره قد یه دنیا میگیره" :دی گرفت ... اما الان نیت ام اینه که (حسم هم خوبه) بعد از همین پست، خیلی خوب ادامه بدم...

خوشحالی نوشت 1- انقدر دلم میره از این بچه هایی که همه ی خانوم های دنیا خالشونن...ما بچه بودیم همه ی آقاهای دنیا عمومون هم بودن...
خوشحالی نوشت 2- دیروز سر راه یه کیف بنفش برای خودم خریدم، ذوق بنفش دارم همیشه ...

" پر از بوی بنفشه و طعم نازک نماز ..."

2011-06-22T14:22:00.009+04:30

زندگی نوشت - از آدم غیرخطی می ترسم، نمیتونم صبوری کنم غیر خطی بودن رو، رنج کمی نیست بخوای و نتونی... از اینکه اینهمه از صمیم قلبم بهش محبت کنم و آخرم با تیزی غیر خطی ای، تلخم کنه...
نه اینکه خودم این مدلی ام، خیلی خطی و کاملا در لحظه زندگی میکنم، ناراحتی هام ناراحتی یه، غصم غصه است، دوس داشتنم نوسان نداره، گذشتهام از ته قلبمه، اشکام واقعی ئه، خنده هام از ته دل ئه و میگم حتی بوده وقتهایی که تووی چشمای یکی نگاه هم نکردم از بس ازش خوشم نیومده بوده، خودشم فهمیده...
اما خوبیش اینه که همیشه حس میکنم اون تکیه گاه محکمه، اون خدای مهربون که مواظب خودش باید باشه ;)، هست، خیلی خوبه که هست، دلگرمی داره ...

خوشحالی نوشت- الان وسط یکی از همون جلسه های چهارشنبه هستم، استایل آکادمیک ای که انگار دارم با همین خودکار بنفش کمرنگه، نت مینویسم،یه ذره هم صحبت کردم ... ای وای! زودتر پست کنم یکی صفحم رو نبینه ;) ... دارم پست میکنم که دکتر ربیعی مورد خطابم قرار داد و اینکه داری فوق میخونی؟ و جواب دکتر اسدی که میگه تموم کرده و جواب خودم که با یه عالمه ذوق اسم لاولی دکتر سربازی رو هم میارم :پی

"در این میانه، دل میکشاند ما را به سویی..."*

2011-06-21T21:23:00.001+04:30

یه وقتهایی هست که آدم تمام دل خواستن اش اینه که برای لوس کردن خودشم شده بگه میخوام برم، از ایران، اصلا از این دنیا ... دلش میخواد بشنوه نه، بمون! اگه بری، نبودن میاد، نرو! بمون! اگه بری من می میرم ... حالا اینشم نخواستیم خب، اما تلخ هست شنیدنِ چرا نمیری، برو و اینها؛ اونم از آدمی که دوست میداری، از ادمهایی که دوست میداری ... یعنی ادمی هم هستم به شدت دانه های دلش پیدا*-نه این تعریف از خود نیست، این اتفاقا یه کامنت واقعی هست-به ترشلدم برسم تووی چشماش نگاه میکنم و میگم دیگه دوسِت ندارم، گیریم یه کمی کم رو هستم...

اوهوم و درست همین وقتهاست که دلم میخواد میتونستم برم، نه از ایران که از تمام دنیا ... اوهوم، یه ذره دلم-همون دلی که هیچ وقت دریایی بودن رو نداشت و خیلی کوچیکه، خیلی- غصه ی عالم بهش میشه بعد با خودش میگه "دل خدا با دل کودکی ئه که چکمه هاش سوراخه و ..." و بعدشم لبخندی پهن میشه روی لبهام و میگم اوهوم، میرم، میرم یه جای خیلی دور، با هوایی همیشه نمدار و بیقرار ...

زندگی نوشت - چشم انداز و اسناد بالادستی تموم شد، یه عالمه "دو نقطه دی" لازم داشت ;)... معجزه ای باید، تا اتمام این پروژه... پیشتر به واژه ی"معجزه" ابراز علاقه کرده بودم اینجا.